٥٠- سورة ق‌
بنام خداى بخشاينده مهربان‌
سوگند به قرآن بزرگوار (١)
بلكه مشركان قريش شگفت داشتند از آنكه آمد به سويشان پيامبرى بيم كننده از جنس خودشان و گفتند كافران اين (بعث) چيزى شگفت آور است (٢)
آيا آنگه كه بميريم و گرديم خاكى اين (بازگشت) بازگشتنى دور (از اوهام) است (٣)
بيقين مى‌دانيم آنچه كم مى‌كند (مى‌خورد) زمين از (پيكرهاى مردگان) ايشان و نزد ما كتابى است نگهدارنده (تفاصيل اشياء را) (٤)
بلكه تكذيب كردند حق (قرآن) را آنگه كه آمد بسويشان پس ايشان در كارى مختلف و متزلزل‌اند (٥)
آيا منكران بعث نمى‌نگرند بسوى آسمان كه بر فراز ايشان است كه چگونه بنا كرديم آنرا و بياراسته‌ايم آنرا (بستارگان درخشنده) و نيست آن را هيچ شكافهائى (٦)
و زمين را بگسترانيديمش و افكنده‌ايم در زمين كوه‌هاى بلند پابرجا و برويانيديم در زمين از هر گونه نباتى بهجت افزا (كه هر كه در آن نگرد شاد شود) (٧)
(چنين كرديم) براى بينا كردن و پند دادن هر بنده‌اى كه باز گردد (به سوى خدا) (٨)
و فرود آورديم از جانب آسمان آبى با بركت پس برويانيديم به آن بوستانهائى و دانه را كه درخور درو شدن است (٩)
و (نيز رويانيديم) درختان خرماى بلند اندام را كه آنها را شكوفه‌هائيست بر بالاى هم چيده شده (اينها را رويانيديم) (١٠)
براى روزى دادن بندگان و زنده كرديم به آن زمين مرده را چنين است بيرون آمدن (از گور) (١١)
و تكذيب كردند پيش از قريش قوم نوح (نوح را) و اهل آن چاه (حنظله را) و قوم ثمود (صالح را) (١٢)
و قوم عاد (هود را و فرعون (موسى را) و برادران لوط (لوط را) (١٣)
و اهل آن جنگل (شعيب را) و قوم تبع (تبع را) همه ايشان دروغ پنداشتند همه پيمبران را پس لازم گشت (بر ايشان) عذاب من (١٤)
آيا فرو مانديم به آفرينش نخستين بلكه ايشان در شك‌اند از آفرينش نوين (١٥)