قارون گفت فقط اين مالى را كه به من داده‌اند در مقابل دانشى است كه نزد من است آيا قارون ندانسته آنكه خدا نابود كرده پيش از او از مردم روزگارها كسى را كه او سختتر بود از قارون از نظر نيرو و بيشتر از نظر گرد آوردن مال و نپرسند گناهكاران را از گناهانشان (٧٨)
پس بيرون آمد قارون بر قوم خود با آرايش خود گفتند آنانكه مى‌خواستند زندگانى دنيا را اى كاش مى‌بود ما را آن بختى كه داده‌اند به قارون زيرا او داراى بهره‌اى بزرگ است (٧٩)
و گفتند آنانكه دانش (در دين) داشتند واى بر شما پاداش خدا بهتر است براى كسى كه ايمان آورد و بكند كار شايسته و تلقى بقبول نكند اين كلمه را مگر شكيبايان (٨٠)
پس فرو برديم قارون و سرايش را بزمين پس نبود او را هيچ گروهى كه يارى كند او را بجز خداى و نبود قارون خود را از يارى كنندگان (٨١)
و بامداد كردند آنانكه آرزو مى‌كردند منزلت او را در حاليكه مى‌گفتند بر خطا بودم و چه بصواب مى‌ماند آنكه خدا مى‌گستراند روزى را براى هر كه خواهد از بندگانش و تنگ مى‌سازد و اگر نه آن بود كه منت نهاد خدا بر ما بيگمان فرو برده بود (بزمين) ما را بر خطا بودم و چه بصواب مى‌ماند آنكه رستگارى نمى‌يابند كافران (٨٢)
آن سراى بازپسين قرار داديم آنرا براى آنانكه نخواهند برترى (و بزرگى) را در زمين و نه تباهكارى را و سر انجام نيكو از آن پرهيزكاران است (٨٣)
هر كه بيارد خصلتى نيكو پس او راست پاداش نيكوتر از آن و هر كه بيارد خصلتى بد پس كيفر نخواهند ديد آنانكه كردند بديها را مگر به مقدار آنچه همواره مى‌كردند (٨٤)