(اى پيامبر به منافقان) بگو هرگز سود ندهد شما را گريختن و اگر فرار كنيد از مرگ يا از كشته شدن و آن هنگام كامياب نخواهيد شد مگر زمانى اندك (١٦)
بگو كيست آنكه نگهدارد شما را از (داورى) خدا اگر بخواهد به شما بدى (و هزيمتى) را يا بخواهد به شما رحمتى (و نصرتى) را و نمى‌يابند براى خود جز خدا سرپرستى را و نه ياورى را (١٧)
به يقين خدا مى‌داند آنان را كه باز مى‌دارند (مردم را از كارزار) و آنان را كه گويند به برادران (بهم كيشان) خود بيائيد بسوى ما و منافقان نيايند به كارزار مگر آمدنى اندك (١٨)
در حاليكه بخل مى‌ورزند بر شما (به معاونت) و آنگه كه بيايد بيم (از دشمن) ببينى ايشان را كه مى‌نگرند بسوى تو در حاليكه مى‌گردد ديدگانشان (در حدقه‌ها) مانند گرديدن ديده كسى كه بيهوش شده از سكرات مرگ و آنگه كه برود ترس برنجانند شما را با زبانهاى تيز در حاليكه بخيل‌اند بر غنيمت (به هنگام تقسيم غنائم دار الحرب) آن گروه ايمان نياورده‌اند پس تباه كرد خدا كردارهاى ايشان را و هست اين (باطل كردن اعمال) بر خدا آسان (١٩)
منافقان مى‌پندارند احزاب را كه (براى جنگ با پيغمبر آمده بودند) نرفته‌اند و اگر (نوبتى ديگر) بيايند احزاب منافقان دوست دارند آنكه صحرانشين باشند در ميان اعراب در حاليكه مى‌پرسند از اخبار (پيروزى و هزيمت) شما و اگر منافقان باشند در ميان شما پيكار نكنند مگر اندكى (آن هم از روى خودنمائى) (٢٠)
بعزتم سوگند كه البته هست شما را در (كردار) رسول خدا اقتدائى پسنديده براى كسى كه پيوسته اميد دارد خدا و روز بازپسين و ياد كند خدا را بسيار (٢١)
و آن هنگام كه ديدند مؤمنان احزاب را (كه در برابر لشكر اسلام صف كشيدند) گفتند اين است آنچه وعده داده بود ما را خدا و رسولش و راست گفت خدا و فرستاده وى و مشاهده دشمن نيفزود مؤمنان را مگر باور داشتن و فرمانبردارى را (٢٢)