ليكن بخششى است از پروردگارت (كه آنرا بتو داده) زيرا فضل خدا همواره بر تو بزرگ است (٨٧)
بگو اگر گرد آيند آدميان و پريان بر اينكه بياورند مانند اين قرآن را (در كمال نه صرف فصاحت و بلاغت) نتوانند بياورند مانندش و اگر چه باشند برخى از ايشان برخى ديگر را مددكار (٨٨)
و بعزتم سوگند كه بيشك مكرر گردانيديم براى مردم در اين قرآن از هر گونه مثلى (كه بكار آيد) پس سرباز زدند (و نخواستند) بيشتر مردم مگر ناسپاسى را (٨٩)
و گفتند هرگز تصديق نمى‌كنيم ترا تا آنكه روان سازى براى ما از زمين (مكه) چشمه‌اى (كه از آن آب جوشد) (٩٠)
يا باشد ترا بوستانى از درختان خرما و انگور و روان گردانى جويهاى آب در ميان آن بوستانها روان كردنى (٩١)
يا تا آنكه بيفكنى آسمان را چنانچه مى‌پندارى بر سر ما پاره پاره يا تا آنكه بيارى خدا و فرشتگان را (بگواهى) در حاليكه رو بروى ما باشند (٩٢)
يا باشد ترا خانه‌اى از زر (كه در آنجا بنشينى) يا بالا روى در آسمان و هرگز تصديق نمى‌كنيم بالا رفتنت را تا آنگه كه فرود آرى بر ما نامه‌اى كه بخوانيمش (و در آن نبوت تو ثبت باشد) بگو منزه است پروردگارم آيا هستم من مگر آدمى فرستاده شده (٩٣)
و باز نداشت مردم را از آنكه ايمان آورند (برسول) آنگه كه آمد بسويشان هدايت مگر آنكه (از روى عناد) گفتند آيا برانگيخت خدا آدمى را به پيمبرى (٩٤)
بگو اگر بودند در زمين فرشتگانى كه راه مى‌رفتند (مانند مردم) در حاليكه آرميده بودند (در آن) بيشك مى‌فرستاديم برايشان از آسمان فرشته‌اى در حاليكه پيغمبر باشد (٩٥)
بگو بس است خدا از نظر گواه بودن ميان من و شما زيرا او پيوسته به بندگان خود آگاه و بيناست (٩٦)