و چون بچشانيم به مردم (مكه) رحمتى (تندرستى و گشايشى) از پس آسيبى (بيمارى و قحطى) كه رسيده بديشان ناگهان ايشان را نيرنگى در (طعن) آيه‌هاى ما است بگو خدا تواناتر است از نظر (كيفر دادن بر) حيله زيرا فرستادگان ما ثبت مى‌كنند آنچه را كه نيرنگ مى‌كنيد (٢١)
او آن خدائى است كه سير مى‌دهد شما را در خشكى و دريا تا چون باشيد در كشتى و كشتيها مى‌روند با آنانكه در آنند ببادى خوش و كشتى نشينان شاد شوند به آن باد (ناگاه) آمد به آن كشتى بادى سخت و بيايد بديشان موج دريا از هر مكانى (و ايشان فرو مانند) و يقين كنند كه فرو گرفته است بلاها ايشان را بخوانند خدا را در حاليكه خالص كننده‌اند براى خدا پرستش را (و گويند) بعزتت سوگند اگر رهائى بخشى ما را از اين بلاها مسلما باشيم از سپاسگزاران (٢٢)
پس آنگه كه خدا باز رهاندشان در آن حال سركشى مى‌كنند در زمين بناحق (و مى‌شتابند به همان كارها كه بدان بودند) اى مردم فقط سركشى كردن شما بزيان خودتان است برخوردارى زندگانى دنيا را (مى‌خواهد) سپس بسوى ما است بازگشت شما پس آگاه خواهيم ساخت شما را بآن كارهائى كه پيوسته انجام مى‌داديد (٢٣)
بى‌گفتگو مثل زندگانى دنيا (در بى‌اعتبارى) همچون آبى است كه فرو فرستاديمش از آسمان پس آميخته شود بدان آب گياه رسته از زمين از هر نوئى كه مى‌خورند مردم و چهارپايان تا آنگه كه فرا گيرد زمين حسن و پيرايه خود را (به محصولات گوناگون) و آراسته شود و گمان برند جهان زمين كه ايشان توانائى دارند بر (چيدن ميوه‌هاى) آن ناگاه بيايد به (خرابى) آن فرمان ما به شب يا بروز پس بگردانيم آن كشت را از بيخ بركنده گوئيا هيچ نبود ديروز بدينگونه (كه اين مقدمه را شرح داديم) شرح مى‌دهيم نشانه‌ها را براى گروهى كه انديشه مى‌كنند (٢٤)
و خدا دعوت مى‌كند (بندگانش را) بسراى سلامت (كه آن بهشت است) و راهنمائى مى‌كند هر كه را مى‌خواهد براهى راست (٢٥)