آنكه موجودات را پديد آورد خداى شما كه پروردگارتان است نيست هيچ معبود بسزائى جز او آفريننده همه چيزهاست پس بپرستيد او را و خدا بر همه چيزها و كيل است (١٠٢)
نمى‌بينند خداى را چشمها (چه لازمه آن جسمانيت است) و او مى‌بيند چشمها را (و آنچه را كه چشمها درك مى‌كند) و او لطيف و آگاه است (١٠٣)
حقا آمد به سوى شما بينائيهائى از جانب پروردگارتان پس هر كه ببيند بسود خويشتن ديده و هر كه نابينا شود بزيان آن كس است و نيستم من بر شما نگهبان (١٠٤)
بدينسان بيان مى‌كنيم آيات قرآن را بعبارت گوناگون (تا آنكه راه يابند) سر انجام مى‌گويند (اين آيات را از ديگرى) ياد گرفته‌اى و نيز براى آنكه بيان كنيم قرآن را براى گروهى كه مى‌دانند (١٠٥)
پيروى كن آنچه وحى شد بتو از پروردگارت (و آن اينست) نيست هيچ معبود بسزائى مگر او و روى بگردان از شرك آرندگان (١٠٦)
و اگر مى‌خواست خدا (باراده تكوينى) شرك نمى‌آوردند و قرار نداديم ترا (اى پيامبر) برايشان نگهبان (كه تا كار بد نكنند) و نيستى تو برايشان و كيل (١٠٧)
دشنام مدهيد معبودانى را كه مشركان مى‌خوانند (و مى‌پرستند) بجز خدا تا آنكه ايشان نيز ناسزا گويند بخدا از روى دشمنى و بى‌دانشى بدينسان بياراسته‌ايم براى هر گروهى كردارشان را سپس بسوى پروردگارشان بازگشت ايشان خواهد بود و آگاهشان خواهد كرد به آن كارهائى كه پيوسته مى‌كردند (١٠٨)
و مشركان سوگند ياد كردند بنام خدا در حاليكه جديت داشتند در سوگندهاشان كه اگر بيايد بديشان معجزه‌اى (كه خواستند) البته بگروند بدان بگو فقط معجزات نزد خداست (و اختيارش بدست من نيست) و شما مؤمنين چه دانيد آن معجزه هرگاه بيايد مشركان ايمان نخواهند آورد (١٠٩)
و مى‌گردانيم (بعنوان مجازات) دلهاى ايشان را و ديدگانشان را (پس ايمان نمى‌آرند) همانگونه كه ايمان نياوردند به آنچه نازل كرديم نخستين بار و بگذاريمشان در سركشى خودشان در حاليكه سرگشته باشند (١١٠)