و آن خدائى كه فرو فرستاد از آسمان آبى باندازه پس زنده كرديم بوسيله آن جايگاه مرده را (زمين خشك را) همچنين برون خواهيد شد (از گورها) (١١)
آن خدائى كه آفريد جفتها (اصناف موجودات) را همه آن و گردانيد براى شما از كشتيها و چهارپايان چيزهائى كه سوار شويد بر آن تار است (١٢)
بنشينيد بر پشتهاى آن پس بياد آوريد نعمت پروردگار خويش را آنگه كه نشينيد بر آن و بگوئيد منزه است آن خدائى كه رام كرد براى ما مركوب را و نيستيم رام كردنش را طاقت دارندگان (١٣)
و البته ما بسوى پروردگار خود بازگشت كننده‌ايم (١٤)
قرار دادند براى خدا از بندگانش فرزندى البته آدمى بس ناسپاسى آشكار است (١٥)
آيا گرفت خدا (براى خود) از آنچه مى‌آفريند دختران و برگزيد شما را به پسران (١٦)
و آن دم كه مژده دهند يكى از مشركان را به آنچه مى‌سازد براى خداى بخشاينده شبيه و مانند بگردد چهره او سياه در حالى كه او از خشم پر باشد (١٧)
آيا آنكه پرورش مى‌يابد در زيور و حال آنكه او به هنگام مجادله نتواند مدعاى خود را بيان كند (١٨)
و قرار دادند فرشتگانى را كه بندگان خداى بخشنده‌اند دختران (خدا) آيا حاضر بوده‌اند آفرينش آنها را بزودى ثبت شود گواهيشان و پرسش شوند (١٩)
و گفتند مشركان اگر مى‌خواست خداى بخشنده نمى‌پرستيديم فرشتگان را نيست ايشان را بدانچه مى‌گويند هيچ دانشى نيستند ايشان مگر آنكه بگزاف حرف مى‌زنند (٢٠)
آيا داده‌ايم بديشان كتابى پيش از قرآن پس ايشان به آن چنگ مى‌زنند (٢١)
(مشركان دليلى بر صحت پرستش خود ندارند) بلكه گفتند البته ما يافته‌ايم پدران خود را بر آئينى و بيگمان ما بر پى ايشان راه يافته گانيم (٢٢)