(آن مؤمنان) بازگشت كنندگان پرستشگران ستايش كنندگان روزه داران ركوع كنندگان سجده كنندگان فرمايندگان به نيكوكارى و باز دارندگان از ناپسند و نگهبانان حدود خدايند و بشارت ده گرويدگان را (ببهشت) (١١٢)
نسزد (و حق ندارد) پيامبر و آنانكه ايمان آورده‌اند كه آمرزش بخواهند براى شركت آرندگان و اگر چه آن مشركان خويشاوند باشند از پس آنكه آشكار شد براى ايشان كه آنان اهل دوزخند (١١٣)
نبود آمرزش خواستن ابراهيم براى پدرش (عمويش آزر) مگر براى وعده‌اى كه ابراهيم آنرا به وى داده بود پس آنگه كه آشكار شد برايش كه او دشمن خداست بيزارى جست از او زيرا ابراهيم بس دعا كننده (و آه كشنده) و بردبار بود (١١٤)
و چنين چيزى نبوده كه خدا گمراه كند گروهى را از پس آنكه هدايتشان كرده تا آنگه كه بيان كند براى ايشان آنچه را بايد پرهيز كنند (از آن) زيرا خدا به همه چيز داناست (١١٥)
البته خدا از آن وى است پادشاهى آسمانها و زمين زنده مى‌كند (مرده را) و مى‌ميراند (زنده را) و نيست شما را جز خدا هيچ سرپرستى و نه مددكارى (١١٦)
بعزتم سوگند كه بازگشت خدا (به بخشايش) بر پيامبر و مهاجران و انصار آنانكه پيروى كردند پيغمبر را در ساعت دشوارى از پس آنكه نزديك بود ميل كند دلهاى گروهى از مؤمنان (و باز گردند از جهاد) سپس خدا بازگشت برايشان (به بخشايش) زيرا او بايشان با رافت و مهربانست (١١٧)