گفتند بديشان پيمبرانشان نيستم ما مگر آدمى همچون شما (و اين امرى است مسلم) و ليكن خدا منت مى‌نهد بر هر كه خواهد از بندگانش و نشايد ما را (نمى‌توانيم) آنكه بياوريم براى شما معجزه‌اى (كه مى‌خواهيد) مگر بفرمان خدا و تنها بر خدا بايد كه توكل كنند مؤمنان (١١)
و چيست ما را (چه عذر داريم) كه توكل نكنيم بر خدا و حال آنكه خدا راهنمائى كرده ما را براه‌هاى راست و بخدا سوگند شكيبائى مى‌كنيم بر آن رنجها كه مى‌رسانيد بما و بر خدا بايد توكل كنند توكل كنندگان و بس (١٢)
و گفتند آنانكه كافر بودند به پيمبرانشان بخدا سوگند كه بيرون مى‌كنيم شما را از سرزمين خود مگر آنكه بازگرديد در كيش ما پس وحى كرد بسوى پيمبرانشان پروردگارشان كه بيگمان هلاك خواهيم كرد ستمكاران را (١٣)
و بعزتم سوگند كه جايگزين خواهيم ساخت شما را در آن سرزمين از پس (هلاك) ايشان اين (وعده) براى كسى است كه بترسد از مقام من و ترسان گردد از تهديد من (بعذاب) (١٤)
و پيمبران يارى خواستند و بى‌بهره گشت هر گردنكش حق ناپذيرى (١٥)
از پس (زندگانى) وى دوزخ است و سيراب مى‌شود از آب چرك و خون آلود (كه از فرج زناكار برون آيد) (١٦)
(و برنج تمام) جرعه جرعه مى‌خورند آن (صديد) را و نتواند به آسانى فرو برد آنرا و مى‌آيد بدو (سكرات) موت از هر سوى و نيست او مردنى (تا بياسايد) و در پيش روى اين كافر (با وجود چنين گرفتارى) عذابى سخت است (كه آن خلود در دوزخ است) (١٧)
مثل آنانكه كافر شدند به پروردگارشان اعمالشان (كه در صورت ظاهر خوب مى‌نمايد) مانند (توده) خاكسترى است كه سخت بوزد به آن باد در روزى كه طوفانى است قادر نباشند از آنچه بدست آورده‌اند بر (تحصيل) هيچ چيزى (از پاداش) اين (پندار خوبى) آن گمراهى دور (از حق) است (١٨)