و براستى و درستى فرود آورديم قرآن را و براستى فرود آمد و نفرستاديم ترا مگر مژده دهنده و بيم‌كننده (١٠٥)
و قرآن را پراكنده (آيه آيه و سوره سوره) فرود آورديمش تا بخوانى آنرا بر مردم بتانى و بتدريج فرستاديمش فرستادنى (١٠٦)
بگو ايمان بياريد بقرآن يا ايمان نياريد (آنرا چه سود و زيان) البته آنانكه يافته‌اند دانش پيش از نزول قرآن آنگه كه خوانده شود قرآن برايشان بيفتند بر رويهاى خود در حاليكه سجده كننده‌اند (١٠٧)
و مى‌گويند منزه است پروردگار ما (از صفات نالايق) البته هست وعده پروردگار ما واقع شدنى (١٠٨)
و بيفتند بر رويهاى خود در حاليكه مى‌گريند و بيفزايد شنيدن قرآن ايشان را فروتنى (١٠٩)
بگو بخوانيد خداى را بلفظ (الله) يا بخوانيد بلفظ رحمان هر كدام را بخوانيد (نيكوست) پس او راست نامهاى نيكو آشكار مكن قرائت نماز خود را و آواز فرو مدار (تا حدى كه نشنوند) و بجوى ميان اين دو راهى را (كه آن اعتدالست) (١١٠)
و بگو ستايش مخصوص خدائى است كه فرا نگرفت فرزندى و نبوده است او را شريكى در پادشاهى و نبوده است او را سرپرستى از جهت خوارى و ببزرگى ياد كن خداى را به بزرگى ياد كردنى (١١١)
١٨- سورة الكهف‌
بنام خداوند بخشاينده مهربان‌
ستايش از آن خدائيست كه فرو فرستاد بر بنده خود (محمد ص) قرآن را در حاليكه ننهاد در آن انحرافى (١)
و قائم (بمصالح بندگان) است تا بترساند (كافران را) بعذابى سخت كه از نزد خداست و مژده دهد مؤمنان را كه مى‌كنند كارهاى شايسته به آنكه ايشانراست پادشاهى نيكو (٢)
در حاليكه مى‌مانند در آن پاداش (٣)
هميشه و تا بترساند آنان را كه گفتند برگرفت خدا فرزندى نيست (٤)