خدا گفت چه چيز بازداشت ترا آنكه سجده نكردى (آدم را) ابليس گفت من بهترم از آدم بيافريدى مرا از آتش و آفريدى او را از گل (١٢)
خدا (به ابليس) گفت پس فرود آى از آسمان (يا از مقام بلند) پس نرسد و روا نباشد ترا آنكه گردنكشى كنى در آسمان پس بيرون رو (از بهشت يا مقام بلند) كه تو از خوارشدگانى (١٣)
ابليس گفت مهلت ده مرا تا روزى كه (مردم از گورها) برانگيخته مى‌شوند (١٤)
خدا گفت البته تو از مهلت داده شدگانى (١٥)
ابليس گفت به سبب آنكه گمراهم ساختى البته مى‌نشينم براى (بيراه كردن) فرزندان آدم بر سر راه تو كه آن راه راست است (١٦)
سپس بى‌گمان بيايم از پيش و پس ايشان و از راست و چپ ايشان و نخواهى يافت بيشتر فرزندان آدم را سپاسگزار (١٧)
خدا (ابليس را) گفت بيرون شو از مقام بلند در حاليكه نكوهيده و رانده شدى بعزتم سوگند كه هر كه پى تو بيايد از فرزندان آدم بى‌ترديد پر خواهم كرد دوزخ را از شما همگان (١٨)
و (گفتيم) اى آدم ساكن شو تو و همسرت در بهشت و بخوريد (از نعمت‌ها و ميوه‌هاى بهشت) از هر كجا كه خواهيد (يا هر چه خواهيد) و نزديك مشويد اين درخت را (مشهور گندم است كه اگر از آن بخوريد) پس باشيد از ستمكاران (١٩)
پس وسوسه كرد آدم و حوا را ابليس تا سر انجام آشكار گرداند براى ايشان آنچه پوشيده شده بود (بجامه‌هاى بهشت) از عورتشان و گفت ابليس باز نداشت شما را پروردگارتان از (خوردن) اين درخت مگر از اين جهت كه مبادا دو فرشته شويد يا باشيد از جاويد ماندگان (در بهشت) (٢٠)
و ابليس سوگند خورد براى آدم و حوا كه البته من شما را از نصيحت كنندگانم (٢١)
و ابليس فرو آوردشان بفريب (از آن مقام بلند) و آندم كه چشيدند از آن درخت پديدار شد براى ايشان عورتشان و آغاز كردند كه بچسبانند بر عورتشان از برگ درخت بهشت و بانگ زد آدم و حوا را پروردگارشان آيا باز نداشته بودم شما را از اين درخت (اين نهى تنزيهى است نه تحريمى) و نگفته بودم به شما كه بى‌ترديد شيطان شما را دشمنى آشكار است (٢٢)