و اوست آن خدائى كه بازداشت دستهاى كفار مكه را از شما (تا صلح كردند) و نيز دستهاى شما را از ايشان در وادى مكه (حديبيه) از پس آنكه پيروزى داد شما را برايشان و پيوسته خدا بآنچه مى‌كنيد بيناست (٢٤)
قريش آنانند كه كفر ورزيدند و بازداشتند شما را از مسجد الحرام (از عمره) و قربانى (اشتران و گوسفندان) در حاليكه آن قربانى بازداشته بود از آنكه برسد به قربانگاه خود (به مكه) و اگر نبودند مردان مؤمن و آنان مؤمنه (در مكه) كه ندانسته‌ايد آنان را كه (در اثناى كارزار) پايمالشان مى‌كرديد پس مى‌رسيد به شما از ناحيه مشركان سرزنشى بى‌آنكه بدانيد تا در آورد خدا در بخشش خود هر كه را خواهد و اگر جدا بودند مؤمنان مكه از كافران بيگمان عذاب مى‌كرديم آنان را كه نگرويدند از اهل مكه عذابى دردناك (٢٥)
(بياد آر) زمانى را كه قرار دادند (و در آوردند) آنانكه كفر ورزيدند در دلهاى خويش تعصبى كه آن تعصب ملت جاهليت بود و فرود آورد خدا آرامش (پايدارى و وقار) خود را بر فرستاده خود و مؤمنان و ثابت داشت مؤمنان را بر كلمه تقوى (: لا اله الا الله) و هستند مؤمنان سزاوارتر به آن كلمه و هستند اهل آن كلمه و پيوسته خدا به همه چيز داناست (٢٦)
بعزتم سوگند كه البته راست كرد خدا براى فرستاده خود آن خواب را (كه ديده بود) در حاليكه توام با غرض صحيحى بود بيگمان درآييد به مسجد الحرام اگر خواهد خدا در حاليكه ايمن باشيد و تراشنده‌ايد سرهاى خود را و كوتاه كننده‌ايد (ناخن و موى را) نترسيد (از هيچ كس) خدا دانست آنچه را نمى‌دانستيد و قرار داد خدا پيش از دخول در مسجد الحرام فتحى نزديك (در حديبيه) (٢٧)
اوست آن خدائى كه فرستاد رسول خود را با دليل روشن و آئين درست تا غالب گرداند آئين حق را بر همه آئين‌ها و بس است خدا از نظر گواه بودن (بر نبوت تو) (٢٨)