آيا كسى كه گشاده است خدا سينه اش را براى (پذيرفتن) اسلام پس او بر روشنائيست از پروردگارش پس واى بر آنانكه سخت است دلهايشان از ياد كردن خدا آن گروه در گمراهى آشكارند (٢٢)
خدا فرو فرستاد نيكوترين سخن را (كه قرآن است) در حاليكه آياتش همانند يكديگر مكرر است كه مى‌لرزد از (استماع تهديدهاى) قرآن پوست (اندام) آنانكه مى‌ترسند از پروردگار خود سپس نرم شود (و آرام گيرد) پوستها و دلهاى ايشان بياد كردن خدا اين كتاب (يا اين حالت) راهنمائى خداست كه راه مى‌نمايند به آن هر كه را مى‌خواهد و هر كه را گمراه كند خدا (بعنوان مجازات) نيست او را هيچ راهنمائى (٢٣)
آيا كسى كه دفع مى‌كند به چهره‌اش بدى عذاب را روز رستاخيز (مانند كسى است كه در امان است) و گفته شود به ستمكاران بچشيد كيفر آن كارهائى كه پيوسته مى‌كرديد (٢٤)
دروغ پنداشتند آنانكه پيش از كفار مكه بودند (آيات خدا را) پس آمد بايشان آن عذاب از آنجا كه نمى‌دانستند (تا عبرت ديگران باشد) (٢٥)
پس بچشانيد بديشان خدا خوارى را در زندگانى دنيا (با سيرى و غير آن) و البته عذاب سراى ديگر بزرگتر است اگر باشند كه بدانند (عبرت گيرند) (٢٦)
و بعزتم سوگند كه البته بيان كرديم براى مردم در اين قرآن از هر مثلى (كه در آن پند است) تا آنكه ايشان پندپذير شوند (٢٧)
در حاليكه قرآنى است بلغت عرب كه نيست منحرف (از حق) تا آنكه ايشان (از گناهان) پرهيز كنند (٢٨)
بيان كرد خدا مثلى را (براى مشرك و موحد) بنده‌اى كه در او چند خواجه شريكند شريكان بدخوى ناسازگار و بنده‌اى كه مختص به يك مرد است آيا برابرند اين دو از نظر صفت و شباهت همه ستايشها از آن خداست بلكه بيشتر (اين نكته را) نمى‌دانند (٢٩)
بيگمان تو مى‌ميرى و البته ايشان نيز مى‌ميرند (٣٠)
پس بى‌شك شما روز رستاخيز نزد پروردگار خود خصومت مى‌كنيد (٣١)