و اگر ببينى آنگه كه منكرين معاد بزير افكنده باشند سرهاى خود را نزد پروردگارشان (گويند) پروردگارا ديديم و شنيديم پس برگردان ما را (بدنيا) تا بكنيم كارى شايسته زيرا ما به يقين دارنده‌ايم (١٢)
و اگر (باراده تكوينى) مى‌خواستيم مى‌داديم بهر كس هدايتش را و ليكن حتمى شد اين حكم از من كه بعزتم سوگند پر سازم دوزخ را از (كفار) پريان و آدمى همگان (١٣)
پس بچشيد (عذاب را) به كيفر آنكه فراموش كرديد ديدار اين روزتان را (و به آن اعتنائى نداشتيد) بيگمان ما نيز فراموش كرديم شما را (به شما اعتناء نمى‌كنم) و بچشيد عذاب جاودانى را بسزاى آن كارهائى كه پيوسته مى‌كرديد (١٤)
فقط مى‌گروند بآيه‌هاى ما آنانكه چون پندشان دهند به آن بروى درافتند سجده كنان و منزه مى‌دانند خدا را در حاليكه بستايند پروردگار خود را و ايشان سركشى نكنند (١٥)
دورى گزيند پهلوهاى ايشان از خوابگاه‌ها در حاليكه مى‌خوانند پروردگار خويش را از نظر بيم از خشم و اميد به پاداش و از آنچه روزيشان داده‌ايم انفاق كنند (١٦)
پس نمى‌داند هيچ كسى آنچه نهان شده است براى پهلو تهى كنندگان از روشنى چشمها جزا دادنى است در مقابل آن كارهائى (١٧)
كه پيوسته مى‌كردند آيا كسى كه هست مؤمن مانند كسى است كه بيرون رفته از دائره فرمان برابر نيستند (در مرتبت) (١٨)
و اما آنانكه گرويدند و كردند كارهاى شايسته پس از آن ايشانست بوستانهائى كه جايگاه ايشان است در حاليكه آنها پيشكشى است به پاداش آن كارهائى كه پيوسته مى‌كردند (١٩)
و اما آنانكه از دائره فرمان بيرون رفتند پس جايگاه ايشان آتش است هر گه كه خواهند بيرون آيند از آن باز گردانيده شوند در آتش و گفته شود بديشان بچشيد شكنجه آتش را كه پيوسته آنرا دروغ پنداشتيد (٢٠)