ترجمه قرآن - سراج، رضا - الصفحة ١٣٦

و نيست بعهده آنان كه از گناهان پرهيز مى‌كنند از حساب آن مسخره كنندگان چيزى و ليكن پندشان دهند تا آنكه ايشان نيز بپرهيزند (٦٩)
و واگذار آنان را كه گرفتند دين خود را به بازى و كار بى‌فائده و فريب داده است ايشان را زندگانى دنيا و يادآورى كن (ايشان را) بقرآن مبادا از ثواب محروم شود كسى بجرم گناهانى كه كرده نيست او را جز خدا دوستى و نه شفاعت كننده‌اى و اگر فدا دهد هر فدائى كه باشد (تا خود را از عذاب باز خرد) پذيرفته نشود از او آنگروه آنانند كه از پاداش عمل محروم شده‌اند بجرم گناهانى كه كرده‌اند و ايشان را آشاميدنى از آب جوشان و عذابى دردناك است به كيفر آنكه پيوسته كفر مى‌ورزيدند (٧٠)
بگو آيا بپرستيم جز خدا آنچه را كه سود نمى‌دهد به ما و زيان نمى‌رساند بما و آيا ما برگرديم بحال سابق ما (مرتد شويم) پس از آنكه راهنمائى كرد ما را خدا مانند كسى كه فريفته باشند او را شيطانها در زمين (در بيابانها) در حالى كه سرگردان باشد او را يارانى است كه مى‌خوانندش براه راست (و گويند) بيا بنزد ما بگو البته راهنمائى خدا (كه موافق فطرت است) آن هدايت حقيقى است و فرمان يافته‌ايم كه تسليم شويم براى پروردگار جهانيان (٧١)
و آنكه بپاى داريد نماز را و بترسيد از خدا (در اهمال آن) و او آن خداوندى است كه (روز رستاخيز) بسوى او محشور مى‌شويد (٧٢)
و او آن توانائى است كه بيافريد آسمانها و زمين را بحق (نه بباطل) و بياد آور روزى را كه خدا گويد باش پس باشد گفتار خدا راست است و تنها از آن خداست پادشاهى روزى كه دميده شود در صور او داناى نهان و آشكار است و او درست كردار و آگاه است (٧٣)