نوح گفت چه دانشى است مرا به آنچه ايشان مى‌كردند (١١٢)
نيست حسابشان مگر به عهده پروردگار من اگر مى‌دانستيد (١١٣)
و نيستم من راننده مؤمنان (از مجلس خود) (١١٤)
نيستم من مگر بيم‌كننده‌اى هويدا (١١٥)
گفتند كافران و قسم خوردند اگر (از آنچه گوئى) باز نايستى اى نوح بيگمان باشى از سنگسارشدگان (١١٦)
نوح گفت پروردگارا البته گروه من دروغ پنداشتند مرا (١١٧)
پس داورى كن ميان من و ايشان داورى كردنى و (از آزار اين گروه) رهائى ده مرا و هر كه با منست از گرويدگان (١١٨)
پس برهانيديم او را با كسانيكه با وى بودند در كشتى پر (از آدمى و حيوانات) (١١٩)
سپس غرق كرديم پس از رهانيدن ايشان باقيماندگان (قوم نوح) را (١٢٠)
البته در اين (كار) علامتى (بر يكتائى و توانائى) خداست و نبودند بيشتر ايشان گرويدگان (١٢١)
و البته پروردگار تو اوست غالب و مهربان (١٢٢)
تكذيب كردند (قبيله) عاد پيغمبران را (١٢٣)
هنگامى كه گفت بديشان برادرشان هود آيا (از عذاب خدا) نمى‌ترسيد (١٢٤)
بيگمان من براى شما فرستاده‌اى امينم (١٢٥)
پس بترسيد از خدا و فرمان بريد مرا (١٢٦)
و نمى‌خواهم از شما بر تبليغ رسالت هيچ مزدى نيست مزد من مگر بعهده پروردگار جهانيان (١٢٧)
آيا بنا مى‌كنيد بهر مكانى بلند بنائى در حاليكه به آن احتياج نداريد (گوئيا عبث است) (١٢٨)
و مى‌گيريد قلعه‌هاى محكم گوئيا كه شما جاويد خواهيد بود (در آن) (١٢٩)
و چون مى‌گيريد (كسى را براى عقوبت) مى‌گيريد در حاليكه سركش و متكبريد (١٣٠)
پس بترسيد از خدا و فرمان بريد مرا (١٣١)
و بترسيد از خدائى كه مدد كرد شما را به آنچه مى‌دانيد (١٣٢)
خدا مدد كرد شما را به چهارپايان (شتر- گاو- گوسفند) و پسران (١٣٣)
و بوستانها و چشمه سارها (١٣٤)
بيگمان من مى‌ترسم بر شما از عذاب روزى بزرگ (١٣٥)
عاديان (در پاسخ) گفتند يكسانست بر ما خواه پند دهى ما را يا نباشى از پند دهندگان (١٣٦)