هيچ خيرى نيست در بسيارى از رازگوئيهاى ايشان (قوم ابن ابيرق) ليكن كسى كه امر مى‌كند (مردم را) بصدقه دادن يا بكار شايسته يا كارسازى ميان مردم (در رازگوئى او خيرى است) و هر كه بكند اين كارها را براى طلب خوشنودى خدا پس بزودى خواهيم داد او را پاداشى بزرگ (١١٤)
و هر كه مخالفت كند (و زحمت اندازد) رسول خدا را از پس آنكه آشكار شده برايش هدايت (حق و اسلام) و پيروى كند غير راه مؤمنان را (از اعتقاد و عمل) بگردانيم او را بسوى آنچه دوست مى‌دارد و در آريم او را بدوزخ و بد بازگشتگاهى است دوزخ (١١٥)
بطور قطع خدا نمى‌آمرزد (گناه) شريك قرار دادن با او را و مى‌آمرزد آنچه پائين‌تر از شرك است براى هر كه بخواهد و هر كه شرك آورد بخداى حقا كه گمراه شد گمراهى دور (زيرا بزرگتر از شرك گناهى نيست) (١١٦)
مشركان نمى‌پرستند بغير از خدا مگر مادگانى را (چون لات و عزى و منات يا موجودات بى‌اثر را) و نمى‌پرستند مگر شيطانى را كه سركش است (١١٧)
دور كرده است او را خدا از رحمتش و گفت شيطان كه سوگند ياد مى‌كنم البته مى‌گيرم از بندگان تو بهره‌اى معلوم يا مقدر (١١٨)
و سوگند ياد مى‌كنم كه گمراهشان كنم و در آرزو افكنم ايشان را و فرمانشان دهم (به شكافتن گوش چهارپايان) پس بشكافند گوشهاى چهارپايان را و سوگند ياد مى‌كنم كه فرمانشان دهم (بتغيير دادن دين) پس تغيير دهند آفرينش خدا را و هر كه بگيرد شيطان را سرپرست غير از خدا حقا كه زيان كرد زيانى آشكار (چه سرمايه عمر از دست بدهد و از سود بى‌بهره ماند) (١١٩)
شيطان وعده مى‌دهد ايشان را و آرزومندشان مى‌كند (به چيزى كه نيابند) و وعده نمى‌دهد بديشان شيطان مگر فريب (١٢٠)
آن گروه جايگاهشان دوزخ است و نيابند ايشان از دوزخ گريزگاهى (كه از سختى عذاب بدانجا پناه برند) (١٢١)