از نظر سر انجام آيا ننگريستى بسوى آنانكه گمان مى‌برند كه ايشان گرويده‌اند به قرآنى كه فرستاده شده بتو و به كتابهائى فرود آمده پيش از تو در حاليكه مى‌خواهند ببرند داورى (در نزاع) را پيش كسى كه طغيانگر است (و مخالفت دين خدا مى‌كند) و حال آنكه مأمور بودند به اين كه كافر شوند به (حكم) طاغوت و مى‌خواهد ابليس اينكه گمراه گرداند ايشان را گمراهى دور (كه هرگز براه راست برنگردند) (٦٠)
و چون گفته شود به منافقان بيائيد به سوى آنچه فرو فرستاده خدا (در قرآن) و به سوى (حكم) پيامبر (خدا) خواهى ديد منافقان را كه اعراض مى‌كنند از (آمدن پيش) تو اعراض كردنى پس (حال ايشان) (٦١)
چون باشد آنگه كه برسد بديشان پيشامدى (ناگوار) بسبب كارهائى كه از پيش انجام داده‌اند بدستهاى خود سپس (براى عذر خواهى) بنزد تو آيند در حاليكه سوگند مى‌خورند بخدا كه ما (از رجوع بغير تو) نخواستيم جز نيكوئى و موافقت (ميان دو خصم) (٦٢)
را آن گروه آنانند كه مى‌داند خدا آنچه را كه در دلهاى ايشانست پس اعراض كن از ايشان (عقوبتشان مكن) و پندشان ده و بگو به ايشان در باره ضميرشان سخنى رسا (كه مقصود ترا به آنان برساند) (٦٣)
و نفرستاديم هيچ پيمبرى جز آنكه فرمانش را ببرند بامر خدا (نه آنكه فرمان طاغوت برند) و اگر منافقان آن هنگام كه ستم كردند بر خويشتن مى‌آمدند و آمرزش مى‌خواستند از خدا و آمرزش مى‌خواست براى ايشان پيغمبر قطعا مى‌يافتند (و مى‌دانستند) خدا را توبه پذير و مهربان (٦٤)
پس نيست (چنانچه مى‌پندارند) بحق پروردگارت ايمان نمى‌آوردند تا وقتى كه برگزينند بداورى ترا در آنچه اختلاف افتد ميانشان سپس نيابند در دلهاى خود ترديدى از آن داورى كه كرده‌اى و گردن نهند (فرمان تو را) گردن نهادنى (٦٥)