و آن زنانى كه بيايند بكارهاى ناشايست (مرتكب زنا شوند) از همسرانتان پس گواه بخواهيد بر (كار زشت) ايشان چهار تن (مرد عاقل) را از خودتان و اگر اين چهار تن گواهى دادند پس نگاهشان داريد در خانه‌ها تا آنكه دريابد ايشان را مرگ يا قرار دهد خدا براى (نجات) ايشان (از حبس ابدى) راهى (١٥)
و آن دو تن (مرد و آن) كه انجام دادند زنا را از شما پس آزارشان كنيد و اگر توبه كردند و (كار خود را) بصلاح آوردند روى بگردانيد از آزار آن دو زيرا خدا همواره توبه پذير و مهربانست (١٦)
بى‌گفتگو پذيرفتن توبه به عهده خدا براى كسانى است كه انجام مى‌دهد عمل زشتى را از روى نادانى (هواى نفس و شهوت) سپس بازگشت مى‌كنند به زمان نزديك (پيش از حضور مرگ) آن گروه بازمى‌گردد خدا برايشان بمغفرت و خدا پيوسته دانا و درست كردار است (كه تائبان را عقوبت نمى‌كند) (١٧)
و نيست پذيرفتن توبه براى كسانى كه انجام مى‌دهد كارهاى زشت را تا چون در رسد يكى از ايشان را مرگ (و قطع اميد از حيات خود كند) گويد البته من توبه كردم همين اكنون و نيز (قبول توبه نيست) براى كسانى كه مى‌ميرند در آن حال كه ايشان كافر باشند آن گروه آماده ساخته‌ايم براى ايشان شكنجه‌اى دردناك (١٨)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد (در دينتان) حلال نيست براى شما كه بارث ببريد (نكاح) آنان را (كه شوهرانشان مرده‌اند) با كراهت ايشان و سختگيرى مكنيد بر آنان خود تا آنكه ببريد پاره‌اى از آن مهرى داده‌ايد بديشان مگر آنكه انجام دهند فحشائى آشكارا (زنا يا از خواسته مرد سركشى كردن) و زندگانى كنيد با آنان خود به نيكوئى و اگر خوش نداشتيد ايشان را (صبر كنيد و مفارقت منمائيد) شايد خوش نداشته باشيد چيزى را و نهاده باشد خدا در آن نيكوئى فراوان (شما را از آن آنان فرزند آيد) (١٩)