و هر صدمه‌اى كه رسيد به شما روز ملاقات دو گروه (لشكر اسلام و سپاه كفر) به اذن خدا بود و براى آنكه آشكار سازد مؤمنان را (١٦٦)
و نيز تا آنكه جدا كند كسانى را كه نفاق ورزيدند و گفته شد به منافقان بيائيد (با مشركان) كارزار كنيد در راه خدا (و از حرب باز نگرديد) يا دفع كنيد (بيگانگان را از خويشتن و حريم خود) گفتند اگر مى‌دانستيم جنگى را بى‌گمان پيروى مى‌كرديم شما را اين منافقان به كفر آن روز (كه اين سخن گفتند) نزديكتر بودند تا بايمان در حاليكه مى‌گويند بزبانهاى خويش چيزهائى كه نيست در دلهايشان و خدا داناتر است بآنچه نهان مى‌دارند (منافقان) (١٦٧)
آنانند كه گفتند به برادرانشان (كه در احد كشته شدند) در حاليكه (در خانه‌ها) نشسته بودند اگر آنان فرمان ما را مى‌بردند (و به جنگ نمى‌رفتند) كشته نمى‌شدند بگو پس دفع كنيد مرگ را از خود اگر شما راست مى‌گوئيد (١٦٨)
(اى شنونده) مپندار آنان را كه كشته شده‌اند در راه خدا (در جهاد و يارى دين) مردگانند بلكه آنان زنده‌اند نزد پروردگارشان روزى مى‌برند (١٦٩)
در حاليكه شادمانند به آن چيزى كه عطا كرده است بديشان خدا از فضل خود و (شهيدان) مژده دهند به آنانكه هنوز نه پيوسته‌اند بديشان از پشت سرشان (و نرسيده‌اند بدرجات ايشان) به اين كه نيست بيمى برايشان و نه محزون مى‌شوند (١٧٠)
آن كشتگان (راه خدا) شادى مى‌كنند به نعمتى كه از جانب خدا بديشان رسيده و فزونى (كه بايشان داده) و اينكه خدا ضايع نمى‌گرداند پاداش مؤمنان را (١٧١)
آنان كه اجابت كردند فرمان خدا و فرستاده وى را (در رفتن بار ديگر بجهاد) از پس آنكه رسيده بود بديشان (در روز احد) جراحات و تنها براى كسانى كه نيكوئى كردند از اجابت كنندگان و (از گناهان) پرهيز كردند پاداشى بزرگ است (١٧٢)
آنانكه گفتند بديشان (جاسوسهاى) مشركان كه مردم (أبو سفيان و يارانش) البته بسيج كردند براى شما پس بترسيد از ايشان پس بيفزود اين سخن مؤمنان را تصديق (نه بيم و ترس) و گفتند بس است ما را خداى و نيكو وكيلى است (١٧٣)