و چگونه كافر مى‌شويد و حال آنكه خوانده مى‌شود بر شما آيه‌هاى (كتاب) خدا و در ميان شماست فرستاده او و هر كه چنگ زند به (دين) خدا بحقيقت راهنمائى شده است براه راست (١٠١)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد بترسيد از خدا آنطور كه سزاوار ترسيدن از اوست و زنهار نميريد مگر در حالى كه شما مسلمان باشيد (١٠٢)
و چنگ زنيد برشته (دستورات كتاب) خدا (و سنت پيمبر) در آن حال كه مجتمع باشيد و پراكنده مشويد و ياد كنيد نعمت خدا را كه بر شما ارزانى داشته آنگه كه بوديد دشمن يكديگر و خدا (ببركت قرآن) پيوند داد ميان دلهاى شما و شديد بواسطه (دوستى) او با يكديگر برادر (با مهر و مودت) و بوديد شما بر كنار گودالى از آتش پس خدا (بواسطه اسلام) رهانيد شما را از آن آتش بدينسان بيان مى‌كند خداى براى شما دليلهاى (يكتائى) خود را تا آنكه شما راه راست يابيد (١٠٣)
و بايستى باشند از شما مسلمانان گروهى كه بخوانند (مردم را) به نيكوئى (بدين اسلام) و فرمان دهند به نيكوئى (به طاعت و بندگى) و باز دارند (مردم را) از بدى و تنها آن گروه رستگارند (١٠٤)
و نباشيد (شما مسلمانان) مانند كسانى (يهود و ترسا) كه پراكنده شدند و (در دين) اختلاف كردند از پس آنكه آمده بود بديشان دليلهاى روشن (و كتابها و علامتهاى آشكار) و آن گروه ايشان را عذابى است سخت (١٠٥)
در روزى كه سپيد گردد رويهائى و سياه گردد چهره هائى پس آنانكه سياه شود روهاى ايشان (فرشتگان از راه سرزنش بديشان گويند) آيا كافر شديد پس از ايمان آوردنتان پس بچشيد (تلخى) عذاب را بجرم آنكه كافر شديد (و از دين برگشتيد) (١٠٦)
و اگر مى‌ترسيد كه بدادگرى رفتار نكنيد در باره يتيمان پس ازدواج كنيد با آنچه خوش آيد شما را از آنان دو تا دو تا سه تا سه تا چهارتا چهارتا و اگر مى‌ترسيد (در باره حقوقشان) به داد رفتار نمى‌كنيد پس يكى بگيريد يا بر كنيزان كه مالك شده‌ايد (اكتفا كنيد) اين (كه گفتيم) نزديكتر است به اينكه ستم نكنيد (٣)
و بدهيد بزنان كابين‌هاى ايشان را در حاليكه آن بخششى است (از خدا) و اگر آنان بخشيدند به شما چيزى از مهر را پس بخوريد آنرا گوارا و نوش باد (٤)
و ندهيد به سفيهان مالهاى خود را كه قرار داده است خدا برايتان پايدارى زندگى و خوراكشان را بدهيد از آن مال و بپوشانيد آنها را و بگوئيد با ايشان سخنى نيكو (٥)
و بيازمائيد يتيمان را تا آنكه برسند بحد زناشوئى (و اين كنايت از بلوغ است) و اگر دريافتيد از ايشان رشدى (و خردمندى) باز گردانيد بديشان مالهاشان را و نخوريد اموال يتيمان را در حاليكه اسراف كننده و شتاب كننده باشيد در آن از بيم آنكه بزرگ شوند (و مالشان را بگيرند) و هر كه بى‌نياز است (از خوردن مالشان) خوددارى كند و هر كه باشد نيازمند پس بخورد (از مال يتيم) بقدر (حاجت و) متعارف و هرگاه تسليم كرديد بديشان اموالشان را گواه گيريد برايشان و كافى است خدا براى حساب كردن (٦)