پس سود ندهد ايشان را شفاعت شفاعت كنندگان (بر تقديرى كه از ايشان شفاعت كنند) (٤٨)
پس چيست ايشان را كه از آگاه كننده (يا از پند پذيرفتن) روى گردانند (٤٩)
گويا ايشان (در رميدن از حق) خرانى وحشى‌اند (٥٠)
كه گريخت‌اند از شير (٥١)
بلكه مى‌خواهند هر مردى از ايشان كه او را دهند نامه‌هاى سرگشاده (٥٢)
نه چنانست (كه ايشان را نامه دهند) بلكه ايشان نمى‌ترسند از (عذاب) آخرت (٥٣)
نه چنانست (كه ايشان در باره قرآن مى‌گويند) البته قرآن پندى است (٥٤)
پس هر كه خواهد پند گيرد به آن (٥٥)
و ياد نكنند مگر آنكه بخواهد خدا (باراده تكوينى) اوست سزاوار كه از او بترسند و او سزاوار آمرزيدن (ترسندگان) است (٥٦)
٧٥- سورة القيامة
بنام خداى بخشاينده مهربان‌
سوگند ياد مى‌كنم بروز رستاخيز (١)
و سوگند ياد مى‌كنم به نفسى كه (صاحبش را) ملامت كننده است (٢)
آيا مى‌پندارد آدمى كه هرگز گرد نياريم استخوانهايش را (٣)
آرى (گرد آريم) در حاليكه توانائيم بر آنكه راست كنيم سرهاى انگشتانش را (٤)
بلكه مى‌خواهد آدمى كه دروغ شمرد رستاخيزى كه او را در پيش است (٥)
مى‌پرسند (از روى استهزاء) كه كى خواهد بود روز رستخيز (٦)
پس آندم كه خيره شود ديده (٧)
و تيره گردد ماه (٨)
و جمع كرده شوند مهر و ماه (در آنكه نورشان برود) (٩)
مى‌گويد آدمى در آن روز كجاست گريزگاه (١٠)
نه چنانست (كه گريختن سودش دهد) نيست پناهگاهى (١١)
تنها به سوى پروردگار تست در آن روز قرارگاه (١٢)
خبر داده شود آدمى در آنروز به آنچه پيش فرستاده و آنچه باز پس داشته (١٣)
بلكه آدمى (به شهادت جوارح) بخويشتن بيناست (١٤)
و اگر چه بيفكند عذرهاى خود را (١٥)
نجنبان به قرآن زبانت را (قبل از اتمامش) تا بشتابى بحفظ آن (١٦)
كه بعهده ماست گرد آوردنش (در سينه تو) و خواندنش (١٧)
و چون بخوانيمش پس پيروى كن از خواندنش (١٨)
و بعهده ماست بيانش (١٩)