و چون گفته شود به منافقان كه بيائيد تا آمرزش خواهد براى شما فرستاده خداى برگرداننده سرهاى خود را و مى‌بينى ايشان را كه روى مى‌گردانند (از آن استغفار) و حال آنكه تكبر كننده‌اند (٥)
يكسان است بر ايشان آمرزش بخواهى براى ايشان يا آمرزش نخواهى براى ايشان هرگز نيامرزد خدا ايشان را زيرا خدا (بعنوان مجازات) رهبرى نمى‌كند گروه بيرون رفتگان از دائره اصلاح را (٦)
منافقان آنانند كه مى‌گويند (بانصار) كه انفاق نكنيد (اموالتان را) بر مؤمنان تهيدستى كه نزد رسول خدايند تا متفرق گردند و حال آنكه از آن خداست خزينه‌هاى آسمانها و زمين و ليكن منافقان نمى‌فهمند (٧)
منافقان گويند سوگند ياد مى‌كنم اگر باز گرديم (از اين غزوه بنى المصطلق) بسوى مدينه البته بيرون كند عزيزتر از اهل مدينه خوارتر را (خود را عزيزتر و پيغمبر را خوارتر مى‌دانند) و از آن خداست عزت و براى فرستاده او و مؤمنان و ليكن منافقان نمى‌دانند (حقيقت اين مطلب را) (٨)
اى آنانكه ايمان آورده‌ايد سرگرم نسازد شما را اموالتان و نه فرزندانتان از ياد كردن خداى و هر كه بكند اين كار را (بمال و فرزندان از حق باز ماند) پس تنها آنان گروه زيانكارند (٩)
و انفاق كنيد از آنچه روزى داده‌ايم شما را پيش از آنكه بيايد يكى از شما را مقدمات مرگ پس گويد آن كس پروردگارا چرا مهلت ندادى مرا تا مدتى نزديك تا صدقه دهم و باشم از جمله شايستگان (١٠)
و هرگز باز پس نيفكند خدا هيچ كس را (از مرگ) چون بيايد وقت مردن او و خدا داناست به آنچه مى‌كنيد (١١)