و آنانكه آمدند پس از مهاجران و انصار مى‌گويند پروردگارا بيامرز ما را و برادران ما را كه پيشى گرفتند بر ما بايمان و قرار مده در دلهاى ما كينه‌اى (و حسد و عداوت و خيانتى) براى آنانكه ايمان آورده‌اند پروردگارا بيشك تو با رافت و مهربانى (١٠)
آيا ننگريستى بسوى آنان (ابن ابى و يارانش) كه نفاق ورزيدند در حاليكه گويند به برادران (بهم مسلكان) خود كه كافر شدند از اهل كتاب سوگند ياد مى‌كنم اگر شما را (از ديار خود بيرون كنند بيگمان برون آئيم با شما و فرمان نبريم در (آزار) شما هيچ كسى را هيچگاه و اگر با شما كارزار كنند البته يارى كنيم شما را و خدا گواهى مى‌دهد كه منافقان دروغگويانند (١١)
سوگند ياد مى‌كنم اگر يهود بنى النضير را بيرون كنند (از مدينه) بيرون نمى‌روند منافقان با ايشان اگر با يهود كارزار كنند ياريشان نكنند و اگر ياريشان كنند برگردانند پشتها را پس بنى النضير يارى نشوند (١٢)
البته شما سختتريد از نظر ترس در دلهاى منافقان از خدا اين (شدت بيمشان از شما) بخاطر آن است كه ايشان گروهى‌اند كه (عظمت خدا را) در نمى‌يابند (١٣)
بنى النضير و منافقان كارزار نمى‌كنند با شما در حاليكه مجتمعند مگر در شهرهاى استوار يا از پس ديوارها حمله كردنشان ميان يكديگر سخت است پندارى كه ايشان متفق‌اند و حال آنكه دلهايشان پراكنده است اين اختلاف بخاطر آنست كه ايشان گروهى‌اند كه در نمى‌يابند (مثل بنى النضير) (١٤)
مانند آنست كه پيش از ايشان بودند به زمانى نزديك چشيدند بدى عاقبت كار خود را و ايشان را عذابى دردناك است (١٥)
(مثل منافقان) مانند ابليس است آنگه كه گفت به آدمى كافر شو پس هنگامى كه كافر شد گفت البته من بيزارم از تو زيرا من مى‌ترسم از خداوندى كه پروردگار جهانيان است (١٦)