آيا جادوئى است اين (شكنجه) يا شما نمى‌بينيد (اين عذاب را) (١٥)
پس درآييد به دوزخ پس صبر كنيد (بر عذاب آن) يا صبر نكنيد يكسان است بر شما فقط كيفر مى‌شويد به آنچه پيوسته مى‌كرديد (١٦)
بيگمان پرهيزكاران در بوستانهائى و نعمتهائى باشند (١٧)
در حاليكه لذت مى‌برند به آنچه عطا كرده است ايشان را پروردگارشان و بآنكه نگاهشان داشته است پروردگارشان از عذاب دوزخ (١٨)
(بديشان گويند) بخوريد و بياشاميد گوارا بپاداش آنچه مى‌كرديد (١٩)
در حاليكه تكيه كننده‌اند بر تختهاى بهم پيوسته و همسر گردانيم ايشان را با آنان سفيد روى گشاده چشم (يا سياه چشم) (٢٠)
و آنانكه گرويدند و از پى در آمده‌اند ايشان را فرزندانشان در ايمان برسانيم بديشان فرزندانشان را و كم نكنيم پدران را از (پاداش) كردارشان هيچ چيزى هر كسى به آنچه كرده در گروه است (او را به گناه خود گيرند و پاداشش را باو دهند) (٢١)
و مدد فرستيم مؤمنان را به ميوه‌اى و گوشتى از آنچه هوس كنند (٢٢)
از يكديگر مى‌گيرند در بهشت جام شرابى كه نيست سخن بيهوده در آن و نه (در خوردن آن) بزه‌مند گردند (٢٣)
و مى‌گردند بر (گرد) ايشان خادمانى كه دارند گويا ايشان مرواريدى پوشيده (در صدف) اند (٢٤)
و روى آورد برخى از ايشان به برخى ديگر در حاليكه از يكديگر مى‌پرسند (حالش را) (٢٥)
گويند البته ما بوديم پيش از اين در ميان خاندان خود هراسان (٢٦)
و منت نهاد خدا بر ما و نگاهداشت ما را از عذاب دوزخ (٢٧)
زيرا ما بوديم پيش از اين كه مى‌پرستيديم خدا را زيرا تنها او نيكو رفتارى مهربان است (٢٨)
پس پند ده (مردم را) و نيستى تو قسم به نعمت پروردگارت (بر تو كه آن نبوت است) كاهن و نه ديوانه (٢٩)
بلكه مى‌گويند محمد شاعريست كه انتظار مى‌بريم بدو حادثه روزگار (مرگ) را (٣٠)
بگو انتظار بريد كه من نيز با شما از منتظرانم (كه بلائى به شما فرود آيد) (٣١)