تنها بسوى خدا بازگردانيده شود دانستن وقوع رستاخيز و بيرون نيايد هيچ يك از ميوه‌ها از غلافهاى خود و بارور نشود هيچ ماده‌اى و بار خود ننهد مگر بدانش خدا و روزى كه بخواند خدا مشركان را (گويد) كجايند شريكان من گويند اعلام كرديم ترا كه نيست از ميان ما هيچ گواهى دهنده‌اى (٤٧)
و گم شود از مشركان بتانى كه همواره مى‌پرستيدند پيش از رستاخيز و يقين كنند كه نيست ايشان را هيچ گريزگاهى (٤٨)
ملول نگردد آدمى از خواستن نيكوئى (توانگرى و تندرستى) و اگر برسد او را بدى (تنگدستى و بيمارى) پس مأيوس و نوميد است (٤٩)
و بعزتم سوگند اگر بچشانيم بدو بخششى از خود از پس سختى كه رسيده بدو قطعا مى‌گويد اين بخشش براى (كردار) من است و نپندارم رستاخيز را كه بپا شود و سوگند ياد مى‌كنم و اگر باز گردانند مرا به سوى پروردگارم البته مرا نزد او (سر انجام) نكوئى است پس بعزتم سوگند كه البته آگاه خواهيم ساخت آنان را كه كفر ورزيدند به آنچه كردند و بعزتم سوگند مى‌چشانيم بايشان از عذابى سخت (٥٠)
و آنگه كه بخشش كنيم بر آدمى (از سپاسگزارى) روى بگرداند و دور دارد جانب خود را و چون برسد او را آسيبى او داراى دعاى طولانى (و بسيار) است (٥١)
بگو مرا خبر دهيد اگر باشد قرآن از نزد خدا سپس شما (بى‌تامل) كافر شديد بدان كيست گمراه تر از كسى كه او در مخالفتى دور (از حق) است (٥٢)
بزودى بنمايانيم به مشركان نشانه‌هاى خود را در ناحيه‌ها و در نهاد ايشان تا روشن شود براى ايشان آنكه قرآن حق است آيا بس نيست پروردگار تو كه او بر همه چيز گواه است (٥٣)
آگاه باشيد كه مشركان در گمانند از ديدن (جزاى) پروردگار خويش بدانيد كه بى‌گمان خدا به همه چيز احاطه (علمى) دارد (٥٤)