اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد هر گاه وامى داديد به يكديگر تا سر رسيد نامبرده شده پس بنويسيد (و يادداشت كنيد) آنرا (تا فراموش نگردد) و بايد بنويسد ميان شما (آن وام را) نويسنده به داد و راستى (چيزى در آن فرو نگذارد) و خوددارى نكند هيچ نويسنده از آنكه بنويسد همانگونه كه آموخته است بدو خدا و بايد كاتب بنويسد و بايد املاء كند كسى كه به عهده او حق است و بايد بدهكار بترسد از خداى كه پروردگار اوست و (بهنگام املاء كردن) نكاهد از آن چيزى را پس اگر باشد كسى كه بعهده او حق است (يعنى بدهكار) كم خرد يا ناتوان يا توانائى ندارد كه املاء كند خودش (چون شخص گنگ و مانند آن) بايد املاء كند ولى (و و كيل) او بدادگرى و گواه بگيريد (بر قرارداد خودتان) دو تن از مردانتان (از مسلمانان) را پس اگر نبود دو مرد (مسلمان كه گواه باشند) پس يك مرد و دو آن (بايد) از كسانى كه مى‌پسنديد از گواهان (ديانتشان را) براى آنكه چون فراموش كند يكى از آن دو آن بياد آورد يكى از آن دو ديگرى را و بايد خوددارى نورزند گواهان آنگه كه خوانده شدند (كه گواه باشند يا گواهى دهند) و ملول نشويد از اينكه بنويسيد وام را در حاليكه خرد باشد يا كلان تا سر رسيدش (كه مقرر شده) اين نوشتن شما درستتر است نزد خدا و استوارتر است (از خطر اشتباه) براى گواهى دادن و نزديكتر است براى آنكه (در چگونگى آن) دچار اشتباه نشويد مگر آنكه باشد آن معامله داد و ستد نقدى كه دست بدست مى‌گردانيد آنرا ميان خودتان پس (در اين صورت) نيست بر شما باكى كه ننويسيد آنرا و گواه گيريد آنگه كه با يكديگر داد و ستد كرديد و بايد زيان نرساند هيچ نويسنده (در نوشتن حق كسى) و نه گواهى (در گواهى دادن در باره كسى) و اگر بكنيد البته آن عمل بيرون رفتن از فرمانى است كه به شما تعلق گرفته و بترسيد از (نافرمانى) خدا و آموخته است به شما خدا (آنچه را كه در دين بدان نيازمنديد) و خدا به همه چيز داناست. (٢٨٢)