و نيافريديم آسمانها و زمين و آنچه در ميان آنهاست باطل (عبث) اين پندار آنان است كه كافر شدند پس واى بر آنانكه كافر شدند از آتش دوزخ (٢٧)
آيا مى‌گردانيم آنان را كه ايمان آوردند و كردند كارهاى ستوده (در عطا و پاداش) مانند تبهكاران در زمين آيا مى‌گردانيم پرهيزكاران را مانند بدكاران (٢٨)
(اين قرآن) كتابى است كه نازل كرده‌ايم آنرا بسوى تو كه خيرش فراوان است تا آنكه انديشه كنند در آيتهاى او و تا پند گيرند خردمندان (٢٩)
و بخشيديم بداود سليمان را نيكو بنده بود سليمان زيرا (بخدا) بازگشت كننده بود (٣٠)
(ياد كن) آندم كه عرضه كردند بر او به آخر روز اسبانى كه بر سه پا ايستادند و نوك سم چهارم را بر زمين مى‌گذاشتند (٣١)
و گفت البته من برگيرم دوستى اسبان را بر ياد كردن پروردگارم تا آفتاب غروب كرد (٣٢)
و باز گردانيد آنرا (آفتاب يا اسبان را) براى من پس شروع كرد بدست سودن بساق پاى اسبان و گردنهاى آنها (٣٣)
و بعزتم سوگند كه البته آزموديم سليمان را و افكنديم بر تخت وى پيكرى بيجان (كودكى مرده) پس او بازگشت (٣٤)
بخدا گفت پروردگارم بيامرز مرا و ببخش مرا پادشاهى كه نسزد هيچ كس را از پس من زيرا تنها تو بخشنده‌اى پس رام گردانيديم (٣٥)
براى سليمان باد را كه مى‌رفت به فرمان او در حاليكه نرم رو بود هر جا كه او مى‌خواست (٣٦)
و ديوان را هر بنا كننده‌اى و هر فرو رونده در آب را (٣٧)
و ديوان ديگر را نيز كه بسته شده بودند در زنجيرها (٣٨)
اين بخشش ماست پس منت نه (از آن بهر كه خواهى) يا باز دار (آنرا) در حاليكه بى‌شمار است (٣٩)
و البته سليمان را نزد ما منزلتى و نيكو بازگشتى است (٤٠)
و ياد كن بنده ما ايوب را آندم كه خواند پروردگار خويش را به آنكه رسانيد به من شيطان رنجى و شكنجه‌اى (٤١)
(خطاب بايوب آمد كه) بزن پايت را بر زمين اين آب شستشوگاهى و (آن دگر) خنك و آشاميدنى است (٤٢)