او آن خدائى است كه گردانيد شما را جانشين (پيشينيان) در زمين پس هر كه كافر شد بزيان اوست كفرش و نيفزايد كافران را ناگرويدن ايشان نزد پروردگارشان مگر دشمنى سخت و افزون نكند ناگرويدگان را كفر (و شرك) ايشان نزد پروردگارشان مگر زيانى (در جهان ديگر) (٣٩)
بگو آيا ديديد شريكانتان را كه مى‌خوانيد بجز خدا (بتانى را كه در پرستش شريك خدا گرفته‌ايد) بنمائيد به من چه چيز آفريدند از زمين آيا آنها را شركتى است در (آفريدن) آسمانها يا داديمشان كتابى (كه گويد من آنها را شريك گرفتم) پس ايشان بر حجتهاى روشن‌اند از آن كتاب (نه چنين است) بلكه وعده نمى‌دهند بيدادگران برخى از ايشان برخى ديگر را (بشفاعت بتان) مگر از روى فريب (٤٠)
البته خدا نگاه مى‌دارد آسمانها و زمين را براى آنكه زايل نشوند بعزتم سوگند كه اگر زايل شوند آنها (از مكان خود) نگاه نمى‌دارد آنها را هيچ كس بعد از خدا بيگمان او پيوسته بردبار و بس آمرزنده است (٤١)
(قريش) سوگند ياد كردند بخدا سختترين سوگندان خود را كه اگر بيايد بسويشان پيغمبر بيم كننده‌اى البته باشند راه يافته تر از يكى از امتان پس آنگه كه آمد بسويشان پيغمبر بيم كننده نيفزود آمدن وى ايشان را مگر رميدن (از حق) (٤٢)
از نظر گردنكشى كردن (از فرمان الهى) در زمين و براى نيرنگ كردن بد (و بد بينى به مؤمنان) و احاطه نكند نيرنگ بد مگر به صاحبش پس حيله گران انتظار نمى‌برند مگر روش خدا را در باره پيشينيان و هرگز نيابى براى روش خدا دگرگونى و هرگز نيابى براى روش خدا گردانيدنى (٤٣)
آيا مردم (مكه) نگشتند در آن سرزمين (در راه شام و يمن) تا بنگرند كه چگونه بود سر انجام آنانكه پيش از ايشان بودند آنان بودند سختتر از مردم مكه از نظر نيرو و نيست خداى كه عاجز گرداند او را هيچ چيزى در آسمانها و نه در زمين (پس هر چه خواهد كند) زيرا او پيوسته دانا و توانا است (٤٤)