و آنچه وحى كرديم بسوى تو از قرآن راست و درست است در حاليكه درست مى‌شمارد كتابهائى را كه پيش از آن بوده بيگمان خدا به بندگان خود آگاهى بيناست (٣١)
سپس به ميراث داديم قرآن را به آنانكه برگزيديم از بندگان خويش پس برخى از بندگان ستمكارند بخويشتن و برخى از ايشان ميانه رو هستند و برخى از ايشان پيشى گيرنده‌اند به آوردن نيكوئيها بفرمان خدا اين (ميراث دادن) آن فزون بخشى بزرگست (٣٢)
(آن فضل بزرگ) بهشتهاى جاودان است كه درآيند در آن بوستانها در حاليكه آرايش شوند در آنجا از دستبندهاى از طلا و مرواريد و پوشاك ايشان در آنجا ابريشم خالص است (٣٣)
بهشتيان گويند همه ستايش از آن خدائيست كه ببرد از ما اندوه را زيرا پروردگار ما بس آمرزنده و سپاس پذير است (٣٤)
آن خدائى كه فرود آورد ما را به سراى هميشگى از فضل خويش كه نخواهد رسيد به ما در آنجا رنجى (جهت طلب معيشت و غير آن) و نخواهد رسيد به ما در آنجا ماندگى (٣٥)
و آنانكه كافر شدند براى ايشان آتش دوزخ است حكم نمى‌شود بر ايشان (بمرگ هنگامى كه در دوزخند) تا بميرند و سبك نشود از ايشان (چيزى) از عذاب دوزخ اين چنين كيفر مى‌دهيم هر ناسپاسى را (٣٦)
و كافران فرياد خواهند كرد در دوزخ (و گويند) پروردگارا برون آر ما را (از دوزخ و بدنيا فرست) تا بكنيم كردارى شايسته غير آنچه بوديم مى‌گرديم (خدا گويد) آيا عمر نداريم شما را آن مقدار كه پند گيرد در آن هر كه خواهد پند گيرد و آمد به سوى شما بيم كننده (و او را دروغ پنداشتيد) پس بچشيد (عذاب را) و نيست ستمكاران را هيچ يارى (٣٧)
بيگمان خدا داننده نهفته آسمانها و زمين است زيرا كه او داناست به اسرار دلها (٣٨)