خدا دوست (و سرپرست) كسانى است كه ايمان آورده‌اند بيرون مى‌آورد ايشان را از تاريكيها (ى كفر) بسوى روشنائى (ايمان) و آنان كه كفر ورزيدند دوستانشان (و سرپرستانشان) گردنكشانند آن طاغوت بيرون مى‌آورند كافران را از روشنائى بسوى تاريكيها (ى گمراهى) اين گروه ملازمان آتش دوزخند ايشان در آن آتش هميشه مى‌مانند (٢٥٧)
آيا ننگريستى بسوى آن كسى (نمرود) كه محاجه مى‌كرد با ابراهيم در باره (وحدانيت) پروردگارش براى آنكه داده بود نمرود را خدا پادشاهى هنگامى گفت ابراهيم پروردگار من آن كس است كه زنده مى‌كند (از عدم بوجود مى‌آورد) و مى‌ميراند نمرود گفت منم كه زنده مى‌كنم و مى‌ميرانم گفت ابراهيم (از پس آنكه ديد نمرود مغالطه مى‌كند) البته خدا مى‌آورد آفتاب را از خاور پس تو بياور آنرا از باختر پس مبهوت شد (عقلش متحير ماند كه چه بگويد) آن كس كه كفر ورزيد و خدا راهنمائى نمى‌كند گروه ستمكاران را (٢٥٨)
يا (ديدى) مانند آن كس (ارميا يا عزير) كه بگذشت بر دهكده‌اى در حالى كه افتاده بود ديوارهايش بر سقفهاى آن گفت چگونه زنده مى‌كند خدا اهل اين آبادى را از پس مرگشان پس بميرانيد او (ارميا يا عزير) را خدا صد سال سپس زنده گردانيد او را گفت خدا (به آن پيمبر) چقدر درنگ كردى وى گفت درنگ كردم روزى يا پاره‌اى از روز خدا گفت (نه) بلكه درنگ كرده‌اى صد سال پس بنگر بسوى طعام خود و آشاميدنى خود (كه بمرور سالها) دگرگون نشده و بنگر بدرازگوش خود (كه استخوانهايش پوسيده ترا زنده كرديم تا توانائى ما بر تو آشكار گردد) و تا بگردانيم ترا نشانه‌اى براى مردم و بنگر بسوى استخوانها (ى دراز گوش) كه چگونه از جاى برمى‌داريم (يا رشد و نمو مى‌دهيم) آنها را سپس مى‌پوشانيم آنها را گوشتى پس آندم كه ظاهر شد (آثار قدرت الهى) براى آن پيامبر گفت مى‌دانم براستى كه خدا بر همه چيز تواناست. (٢٥٩)