و بعزتم سوگند كه البته بچشانيم بايشان از عذاب نزديكتر (چون قحطى و بيمارى) غير عذاب بزرگتر (كه آن عذاب قيامت است) شايد كه ايشان برگردند (بسوى ما) (٢١)
و كيست ستمكارتر از آنكه پندش دهند به آيتهاى پروردگار خود پس روى گرداند از آن اندرز البته ما از بدكاران (مشركان) انتقام خواهيم كشيد (٢٢)
و بعزتم سوگند كه البته داديم به موسى كتاب تورات را پس مباش در ترديد از ديدن موسى (بنا بر قولى) و گردانيديم موسى (يا تورات) را راهنما براى بنى اسرائيل (٢٣)
و قرار داديم از ايشان پيشوايانى كه راهنمائى مى‌كردند (مردم را) بفرمان ما آنگه كه (بر آزار فرعونيان) صبر كردند و پيوسته به آيتهاى ما يقين مى‌كردند (٢٤)
البته تنها پروردگار تو داورى مى‌كند ميان مردم روز رستاخيز در باره معتقداتى كه پيوسته در آن اختلاف مى‌كردند (٢٥)
آيا رهبرى (و بيدار) نكرد مردم (مكه) را كه چه بسيار نابود كرديم پيش از ايشان از مردم روزگارهائى در حاليكه مى‌روند ايشان در منزلهاى آنها (بهنگام سفر تجارت) البته در اين هلاك كردن عبرتهائيست آيا مشركان (اين پند را) نمى‌شنوند (٢٦)
آيا ايشان نديدند كه ما ميرانيم آب را بسوى سرزمين تهى از گياه پس بيرون مى‌آوريم به آن آب كشت را كه مى‌خورند از آن زراعت چهارپايانشان و خودشان نيز آيا نمى بينند (آثار توانائى ما را) (٢٧)
و مشركان مكه گويند كى خواهد بود اين پيروزى اگر هستيد راستگو (٢٨)
(اى پيامبر) بگو روز پيروزى سود ندهد آنان را كه كافر شدند ايمان آوردنشان و نه (از شكنجه‌ها) ايشان مهلت داده مى‌شوند (٢٩)
پس روى گردان از ايشان و منتظر (پيروزى) باش كه ايشان نيز (مرگ ترا) منتظرند (٣٠)