وعده خداست (غلبه روميان بر پارسيان) خلاف نمى‌كند خدا وعده خود را و ليكن بيشتر مردم (اين نكته را) نمى‌دانند (٦)
بيشتر مردم مى‌دانند ظاهرى از زندگانى دنيا را (چون مال و متاع و جاه و بنا نهادن و زراعت كردن) و تنها ايشان از آخرت بى‌خبرند (٧)
آيا انديشه نكردند در پيش خود كه نيافريده است خدا آسمانها و زمين و آنچه ميان آنهاست مگر بحق (بر طبق حكمت و غرض صحيح) و براى مدتى نامبرده شده (چون آن هنگام سر آيد همه فنا پذيرند) و البته بسيارى از مردم ديدار پروردگار خود را منكرند (٨)
آيا كفار مكه نگرديدند در زمين تا بنگرند كه چگونه بود سر انجام آنانكه پيش از ايشان بودند (از امتان پيشين) آنان سختتر بودند از مشركان مكه از نظر نيرو و شيار كردند زمين را (جهت زراعت) و آباد كردند زمين را بيشتر از آنچه مكيان آباد كردند و آوردند بسويشان پيمبرانشان معجزه‌ها را پس نبود عادت خدا كه ستم كند برايشان و ايشان همواره بخويشتن ستم مى‌كردند (٩)
سپس هست سر انجام آنانكه كار بد كردند عذاب بدتر براى آنكه دروغ پنداشتند آيت‌هاى خدا را و پيوسته به آن آيتها استهزاء مى‌كردند (١٠)
خدا آغاز كند آفرينش را سپس زنده گرداند آن را سپس بسوى او (براى حساب) باز گردانيده خواهيد شد (١١)
و روزى كه بپا مى‌شود رستاخيز مشركان نااميد شوند (از رحمت خدا) (١٢)
و نباشد ايشان را از شريكانشان (از معبودانى كه شريك بارى قرار دادند) شفاعت كننده و باشند كافران به شريكان (عبادت) خود كافر (١٣)
و روزى كه بپا مى‌شود رستاخيز در آنروز مردم پراكنده مى‌شوند (خوبان از بدان جدا شوند) (١٤)
و اما آنانكه ايمان آوردند و كردند كارهاى شايسته پس ايشان در مرغزارى مسرور مى‌شوند (١٥)