ترجمه قرآن - سراج، رضا - الصفحة ٣٩٢

و بعزتم سوگند كه حقا بهم پيوستيم براى مشركان قرآن را (آيه آيه سوره سوره نازل كرديم) تا آنكه ايشان پند گيرند (٥١)
آنانكه داديمشان كتاب را پيش از قرآن آنان به قرآن مى‌گروند (٥٢)
و آنگه كه قرآن خوانده شود بر ايشان گويند گرويديم بدان زيرا آن راست است از جانب پروردگارمان بيگمان ما بوديم پيش از فرود آمدن آن گردن نهادگان (٥٣)
آن گروه بدهند پاداششان را دو بار بواسطه آنكه صبر كردند و دفع مى‌كنند بخوبى بدى را (آزار مردم را به بردبارى) و از آنچه روزيشان داديم انفاق مى‌كنند (٥٤)
و آنگه كه بشنوند سخن بيهوده را روى بگردانند از آن و (به هرزه گو) گويند از آن ماست كردارهاى ما و از آن شماست كارهاى شما سلام بر شما نمى‌جوئيم همنشينى نادانان را (٥٥)
البته تو هدايت نكنى (به مطلوب نرسانى) هر كه را دوست دارى و ليكن خدا هدايت مى‌كند (به مطلوب مى‌رساند) هر كه را خواهد و او داناتر است براه يافتگان (٥٦)
و گفتند اگر پيروى كنيم راه راست را با تو ربوده مى‌شويم از سرزمين خود (مكه) آيا جاى نداده‌ايم ايشان را در حرمى كه داراى امنيت است كه جمع شود بسوى آن ميوه‌هاى هر چيزى در حاليكه آن ميوه‌ها روزى است از نزد ما و ليكن بيشتر ايشان نمى‌دانند (٥٧)
و چه بسيار هلاك كرديم مردم شهرى را كه سركشى كردند در زندگانى خود پس اين است سكنهاى ايشان (كه خراب شده) در حاليكه بنشستند از پس هلاك ايشان جز اندكى (از رهگذران در آن) و هستيم ما ميراث گيرندگان (٥٨)
و نيست پروردگار تو نابود كننده مردم شهرها تا آنكه برانگيزد در معظم آن ديار فرستاده‌اى كه بخواند بر ايشان آيه‌هاى ما را و نيستيم خراب كننده شهرها مگر در حاليكه مردمش ستمكار باشند (٥٩)