مواظبت كنيد بر نمازها و نماز ميانه (بنا بر قولى نماز ظهر است) و بپاى ايستيد براى (خوشنودى) خدا در حاليكه فروتن (يا دعا كننده) باشيد (٢٣٨)
و اگر (از دشمن يا درنده) بيم داريد پياده يا سواره (بهر طور كه مى‌توانيد نماز گزاريد) و آنگه كه ايمن شديد پس ياد كنيد خداى را همانگونه كه آموخته است به شما (از آداب نماز) آنچه را كه نبوديد بخودى خود بدانيد (آنرا) (٢٣٩)
و آنانكه جانشان گرفته مى‌شود از شما و وا مى‌گذارند آنان را (پس بايد وصيت كنند) وصيت كردنى براى زنانشان چيزى (هزينه زندگيشان) را تا يك سال بدون آنكه بيرونشان كنند (از خانه شوهرانشان) پس اگر خودشان بيرون رفتند گناهى نيست بر شما در آنچه آن آنان مى‌كنند در باره خويشتن (چون طلب شوهر و آرايش) بطور شايسته (بر طبق شرع) و خدا غالب و درست كردار است (٢٤٠)
و براى آنان طلاق داده شده (از مال شوهران) بهره‌اى است بطور متعارف (كه به آن بهره‌مند شوند اين حكم) سزاوار است بر پرهيزكاران (٢٤١)
بدينسان بيان مى‌كند خدا براى شما (احكام و) نشانه‌هاى خود را تا آنكه شما خرد خود را بكار بريد (٢٤٢)
آيا ننگريستى بسوى آنان كه بيرون رفتند از سراهاى خود در حالى كه هزاران نفر بودند براى احتراز از مرگ (زيرا گرفتار بيمارى طاعون شده بودند) پس گفت بديشان خدا (بامر تكوينى) كه بميريد (همه به يكبار بمردند) سپس زنده گردانيد ايشان را براستى خدا داراى فضل (و احسان) بر مردم است ولى بيشتر مردم سپاسدارى نمى‌كنند (بويژه بنى اسرائيل كه چنين معجزه‌ها ديدند و فرمان حق را گردن ننهاديد) (٢٤٣)
و كارزار كنيد در راه خدا (براى آشكار كردن دين خدا) و بدانيد كه خدا شنوا و دانا است (٢٤٤)
كيست آن كس (كه بخلوص نيت) وام دهد بخدا وامى نيكو (مالش را در راه او مصرف كند) تا بيفزايد خدا آن قرض را برايش چندين برابر و خدا مى‌گيرد (يا روزى را تنگ مى‌كند) و گشاده مى‌گرداند و به سوى او باز گرديده خواهيد شد (و آنچه باو داده‌ايد دريافت خواهيد كرد) (٢٤٥)