و البته قرآن راهنما و نعمتى است براى مؤمنان (٧٧)
بى‌گمان پروردگار تو داورى مى‌كند ميان بنى اسرائيل بحكم (راست و درست) خود و او غالب و دانا است (٧٨)
پس توكل كن بر خداى زيرا تو بر حق آشكارى (٧٩)
بيگمان تو نتوانى شنوانيد مردگان را و نتوانى شنوانيد به كران بانگ را آنگه كه برگردند در حالى كه اعراض كننده‌اند (٨٠)
و نيستى تو راهنماينده كوران را از جهت گمراهيشان نمى‌شنوائى مگر كسى كه بگرود به آيه‌هاى ما پس ايشان تسليم شدگانند (٨١)
و هرگاه واجب گردد عذاب برايشان بيرون آريم براى ايشان جنبنده‌اى را از زمين كه سخن گويد با ايشان آندم كه مردم پيوسته به آيت‌هاى ما يقين نمى‌كنند (٨٢)
(ياد كن) روزى را كه برانگيزانيم از هر امتى گروهى از كسانى كه دروغ پندارند آيت‌هاى ما را پس ايشان بازداشت شوند (٨٣)
تا آنكه بيايند خدا گويد آيا دروغ پنداشتيد آيت‌هاى مرا در حاليكه احاطه نكرديد بدان از نظر دانش يا چه بود آنچه مى‌كرديد (٨٤)
پس واجب شود عذاب برايشان به كيفر آنكه ستم كردند و كافران (بعذرخواهى) سخن نگويند (٨٥)
آيا منكران رستاخيز نديدند كه قرار داديم شب را تا آرام گيرند در آن (بخواب) و روز را روشن (براى تحصيل معاش) البته در آن (چه گفتيم) نشانه هائيست براى گروهى كه بگروند (٨٦)
(ياد كن) روزى كه دميده شود در صور پس بترسد هر كه در آسمانها و هر كه در زمين است مگر آن كس كه خواهد خدا (كه دل او را ثابت بدارد) و همه بيايند بعرصه گاه در حاليكه خوار باشند (٨٧)
و ببينى كوه‌ها را پندارى آنها را بر جاى ايستاده در حالى كه مى‌روند مانند رفتن ابر كرده است خدا اين كار را كردنى آن خدائى استوار كرد آفريدن هر چيزى را زيرا او آگاهست به آنچه مى‌كنيد (٨٨)