و آنانكه جانشان گرفته مى‌شود و وا مى‌گذارند آنان را آن آنان بانتظار دارند خويشتن را (عده نگاه دارند) چهار ماه و ده روز و چون برسند آنان شوهر مرده به پايان عده خويش پس هيچ گناهى نيست بر شما در آنچه كنند در باره خويشتن بطور متعارف (از شوى كردن و آرايش دادن خود) و خدا بكارهائى كه مى‌كنيد آگاه است (٢٣٤)
و گناهى نيست بر شما در سخنانى كه بطور كنايه گوئيد از خواستگارى آنان (كه هنوز در عده هستند) يا پنهان داريد در دلهاى خود (آرزوى ازدواج با آنان را) دانست خدا كه بزودى ياد كنيد آن آنان را (و بحكم فطرت از ايشان خواستگارى خواهيد كرد) و لكن وعده مدهيد بديشان بامر پنهان (بمباشرت) مگر آنكه بگوئيد سخنى نيكو (بطور كنايه پيشنهاد ازدواج كنيد) و آهنگ بستن ازدواج (با آن آنان كه در عده هستند) مكنيد تا آنكه برسد عده‌اى كه نوشته شده (براى آنان) بسر رسيد خود و بدانيد آنكه خدا مى‌داند آنچه در دلهاى شماست پس برحذر باشيد از (عقاب) او و بدانيد آنكه خدا آمرزگار و بردبار است (در كيفر شتاب نمى‌كند) (٢٣٥)
گناهى (حق مهرى) بر شما نيست اگر طلاق گفتيد زنانتان را مادامى كه مباشرت نكرديد با ايشان و تعيين نكرديد براى ايشان مهرى و (از مال خود) بهره‌مندشان كنيد بعهده توانگر است باندازه توانائيش و بر تنگدست باندازه توانائيش بهره‌اى شايسته (بطورى كه شرعا و عرفا شايد) اين حكم ثابت است بر نيكوكاران (٢٣٦)
و اگر طلاق داديد ايشان را پيش از آنكه آميزش كنيد با ايشان (و عمل زناشوئى انجام دهيد) در حالى كه تعيين كرده‌ايد براى ايشان مهرى پس نصف آن مبلغى كه تعيين كرده‌ايد (بايد به آن آنان بپردازيد) مگر آنكه آن آنان (از حق خود) گذشت كنند يا ببخشد كسى (آن سرپرست دختر صغيره) كه بدست اوست پيوند ازدواج و گذشت كردن شما (آنان و مردان) نزديكتر است به پرهيزكارى و فراموش مكنيد احسان (و نكوكارى) ميان يكديگر را البته خدا به آنچه مى‌كنيد و از خوبى و بدى) بيناست (و بر طبق آن پاداش مى‌دهد) (٢٣٧)