و هرگاه رها كرديد آنان را و در شرف تمام شدنست مدتشان پس نگاه داريد ايشان را به نيكى يا رهايشان كنيد بشايستگى (كه هر كجا خواهند بروند) و نگاهشان نداريد بخاطر زيان رساندن كه (برايشان) ستم كنيد و هر كس بكند اين كار را بحقيقت ستم كرده است بخويشتن و فرا مگيريد آيات (احكام) خداى را ببازى (و ريشخند و اعراض نكنيد از آن) و بياد آوريد نعمت خداى را كه بر شما ارزانى داشته و نيز آنچه را كه نازل فرموده بر شما از كتاب (قرآن) و حكمت خدا اندرز مى‌دهد شما را بدان و بپرهيزيد از خدا (در مخالفت احكام) و بدانيد كه خدا به همه چيز داناست (٢٣١)
و چون آنان (خويش) را رها كرديد پس رسيدند بسر رسيد خود پس باز مداريد ايشان را از اينكه ازدواج كنند با شوهران پيشين خود هرگاه رضايت دادند ميان خودشان بزناشوئى بشايستگى اين (نهى كه كرديم) پند مى‌گيرد بدان هر كه باشد از شما كه ايمان آورد بخدا و روز واپسين اين (پند گرفتن يا دورى جستن شما) پاكيزه‌تر است براى شما و پاكتر و خداوند مى‌داند (مصالح آنرا) و شما نمى‌دانيد (٢٣٢)
و مادران شير مى‌دهند فرزندان خويش را دو سال تمام (اين حكم) براى كسى است كه بخواهد به پايان رساند شير دادن (فرزند خود) را و بعهده آن كس كه زائيده شده فرزند براى او روزى شير دهندگان و پوشش ايشان و تكليف كرده نشود هيچ كسى مگر باندازه توانائيش و زيان نرساند هيچ مادرى بفرزند (شيرخواره) خود و نه كسى كه فرزند براى او متولد شده بفرزندش و بعهده وارث (پدر) است مانند آن (چه بر پدر واجب بود) و اگر پدر و مادر بخواهند (پيش از دو سال) جدا كردن فرزند را (از پستان) با رضايت و مشورت يكديگر باكى بر آنان نيست و اگر خواهيد دايه بگيريد براى شير دادن فرزندانتان پس هيچ وبالى نيست بر شما (در دايه گرفتن) وقتى كه تسليم كنيد (بدايگان) آنچه را كه مى‌داديد (بمادرانشان) بطور متعارف و بترسيد از خدا (در باز گرفتن مزد مزدوران) و بدانيد آنكه خدا به آنچه مى‌كنيد بيناست. (٢٣٣)