بلكه آورديم بديشان حق را و البته ايشان دروغگويانند (٩٠)
فرا نگرفته خدا هيچ فرزندى و نيست با او هيچ خدائى (چه اگر او را شريكى مى‌بود) در آن هنگام مى‌برد هر خدائى آنچه را آفريده بود و بيگمان برترى مى‌جستند برخى از خدايان بر برخى ديگر منزه است خدا از آنچه مشركان وصف مى‌كنند (٩١)
داناى نهان و آشكار است پس او برتر است از آنچه شريك او مى‌گيرند (٩٢)
بگو پروردگارا اگر بنمائى مرا عذابى كه به كافران وعده داده‌اند (٩٣)
پروردگارا پس قرار مده مرا در گروه ستمكاران (٩٤)
البته ما بر آنكه بنمائيم بتو عذابى را كه وعده داده‌ايم بديشان توانائيم (٩٥)
دفع كن بخصلتى كه آن نيكوتر است بدى را ما داناتريم بدانچه وصف مى‌كنند (٩٦)
و بگو پروردگارا پناه مى‌برم بتو از وسوسه‌هاى شياطين (٩٧)
و پناه مى‌برم بتو پروردگارا از آنكه حاضر شوند نزد من (٩٨)
(كفار چنين وصف مى‌كنند) تا وقتى كه بيايد يكى از ايشان را مرگ گويد پروردگارا برگردان مرا (بدنيا) (٩٩)
شايد من بكنم عملى شايسته در آن مالى كه بگذاشته‌ام هرگز باز نگردند آن درخواست سخنى است كه او گوينده آن است و از پيش ايشان برزخيست تا روزى كه برانگيخته شوند (١٠٠)
پس آنگه كه دميده شود در صور نيست (علاقه) خويشاوندى ميان مردم در آنروز و نه مى‌پرسند از حال همديگر (١٠١)
هر كه گران بود اعمال سنجيده او (مشتمل بر حق بود) تنها آن گروه رستگارند (١٠٢)
و هر كه سبك بود اعمال سنجيده او (مشتمل بر حق نبود) پس آن گروه آنانند كه خسارت زده‌اند بخويشتن در دوزخ هميشه مى‌مانند (١٠٣)
در حاليكه مى‌رسد بچهره‌هاى دوزخيان (شعله) آتش و ايشان در آنجا لبهاشان جمع شود و دندانهايشان پديد آيد (١٠٤)