و فرود آورديم از آسمان آبى را به اندازه‌اى (كه صلاح دانستيم) و جايگزين ساختيم آنرا در زمين و البته ما بر بردن آن آب نيز توانائيم (١٨)
و پديد آورديم براى شما به آن آب بوستانهائى از خرمابنان و انگورها شما را در آن بوستانها ميوه‌هاى فراوانست و از آن (ميوه‌ها) مى‌خوريد (١٩)
و نيز درختى (درخت زيتون) كه بيرون مى‌آيد از كوه سينا كه مى‌روياند روغن و نان خورشى براى خورندگان (٢٠)
و البته شما را در چهارپايان عبرتى است مى‌آشامانيم شما را از آن شير كه در شكمهاى آنهاست و شما را در آنها سودهاى فراوانست و از (گوشت) آنها مى‌خوريد (٢١)
و بر آنها (اشتران) و بر كشتى‌ها سوار مى‌شويد (٢٢)
و بعزتم سوگند فرستاديم نوح را بسوى قومش پس گفت اى گروه من بپرستيد خدا را نيست شما را هيچ معبود بسزائى جز او آيا (از عذاب خدا) نمى‌ترسيد (٢٣)
پس گفتند بزرگان آنان كه كافر شدند از گروه وى (بعوام مردم) نيست اين نوح مگر آدمى همچون شما مى‌خواهد افزونى يابد بر شما (و مهتر شما گردد) و اگر مى‌خواست خدا بيگمان مى‌فرستاد فرشتگان را ما نشنيديم اين را (كه آدمى پيمبر باشد) در روزگار پدران پيشين خود (٢٤)
نيست نوح مگر مردى كه بدو ديوانگى است و انتظار بريد باو تا هنگامى (شايد بهتر شود يا بميرد) (٢٥)
نوح گفت پروردگارا يارى ده مرا بواسطه آنكه دروغگويم شمردند (٢٦)
پس وحى كرديم باو كه بساز كشتى را بنگاهداشت و تعليم ما و چون بيايد فرمان ما و بجوشد تنور (از ميان آتش آب برآيد) پس درآور در كشتى از هر نوع حيوان دو جفت و خاندان خود را مگر آن كس را كه پيشى گرفته است بر او وعده عذاب از آن خاندان و سخن مگوى با من در باره آنانكه ستم كردند زيرا ايشان غرق‌شدگانند (٢٧)