بپرس از بنى اسرائيل كه چند داده‌ايم (پدران) ايشان را از نشانه‌هاى روشن (چون عصا و يد بيضا و غير آن) و هر كه بگرداند نعمت خدا را از پس آنكه آن نعمت آمد بدو البته خدا سخت كيفر است (٢١١)
زينت داده شد (ابليس آرايش داد) در نظر آنانكه كافر شدند زندگانى دنيا را (تا بدان فريفته مى‌شوند) و مسخره مى‌كنند كسانى را كه ايمان آورده‌اند و آنانكه پرهيزكارى كردند برتر از ايشانند روز رستاخيز و خدا روزى مى‌دهد هر كه را بخواهد بيشمار (٢١٢)
بودند مردم (بحسب فطرت در آغاز تشكيل اجتماع) گروهى يگانه (بعدا اختلاف پديدار شد) پس خدا برانگيخت پيامبران را در حالتى كه نويد دهنده و بيم دهنده بودند و فرو فرستاد خدا با پيامبران كتاب را براستى و درستى تا آن كتاب حكم كند ميان مردم در باره آن (آئينى) كه اختلاف كردند در آن و اختلاف نكردند در دين مگر كسانى كه كتاب بديشان داده بودند از پس آنكه آمد بديشان نشانه‌هاى روشن بخاطر سركشى كه ميانشان بود پس هدايت كرد خدا آنان را كه ايمان آورده‌اند به آن حقى كه اهل خلاف اختلاف كردند در آن باذن (و بلطف و اراده) خود و خدا هدايت مى‌كند هر كه را بخواهد براه راست (٢١٣)
(اى مهاجران كه ترك خانمان كرديد) آيا پنداشتيد كه درآييد ببهشت و حال آنكه هنوز نيامده (و نرسيده) به شما مانند محنت (و گرفتارى) آنانكه در گذشتند پيش از شما رسيد به آنها (به پيمبران و پيروانشان) تنگدستى و رنجورى و مضطرب گشتند تا آنكه مى‌گفت فرستاده خدا و كسانى كه ايمان آورده بودند بدان پيمبر كى خواهد بود يارى دادن خدا (ما را) بدانيد كه يارى دادن خدا (مؤمنان را) نزديك است (٢١٤)
(اى پيامبر) مى‌پرسند از تو كه چه چيز انفاق كنند (از چه نوع و جنسى باشد) بگو آنچه انفاق مى‌كنيد از مال نيكوى حلال مصرف آن پدر و مادر و خويشاوندان و پدر مردگان نارسيده و تهيدستان و از وطن دور افتادگان نيازمند است و آنچه بكنيد از نيكوئى البته خدا به آن كار نيكو داناست (و بر آن پاداش خواهد داد) (٢١٥)