و نفرستاديم پيش از تو هيچ پيمبرى مگر آنكه وحى كرديم به سوى او كه نيست هيچ معبود بسزائى جز من پس بپرستيد مرا (٢٥)
و گفتند برگرفت خداى بخشنده (فرشتگان را) فرزند منزه است او بلكه (آنان) بندگانى‌اند گرامى (٢٦)
پيشى نگيرند بر خدا به سخن گفتن و آنان به فرمان خدا كار مى‌كنند (٢٧)
خدا مى‌داند آنچه پيش روى ايشانست و آنچه پشت سر ايشانست و فرشتگان شفاعت نكنند مگر براى كسى كه خدا بپسندد و (دين او را) و آنان از خشم او هراسانند (٢٨)
و هر كه گويد از فرشتگان كه البته من معبودم بجز خداى پس آن گوينده را كيفرش دهيم دوزخ اين چنين كيفر مى‌دهيم ستمكاران را (٢٩)
آيا نديدند (ندانستند) آنانكه كافر شدند آنكه آسمانها و زمين بودند بسته شده (يا بهم پيوسته) پس گشوديم آنها را و آفريديم از آب هر چيزى كه زنده است آيا مشركان (با وجود اين نشانه‌ها) ايمان نمى‌آورند (٣٠)
و آفريديم در زمين كوه‌هاى ثابت را تا زمين نجنباند آدميان را و نهاديم ميان كوه‌ها راه‌هاى گشاده تا آنكه ايشان (در سفرها به منازل مقصود) راه يابند (٣١)
و گردانيديم آسمان را سقفى نگاه داشته شده و مشركان از نشانه‌ها (كه دلالت بر كمال قدرت و تدبير ما مى‌كند) روى گردانند (٣٢)
او آن كسى است كه بيافريد شب و روز و مهر و ماه را در حاليكه هر يك از آفتاب و ماه در فلكى (در مدارى) بسرعت مى‌روند (٣٣)
و نداده‌ايم هيچ آدمى را پيش از تو پايندگى پس آيا اگر تو بميرى مشركان مكه هميشه خواهند ماند (٣٤)
هر نفسى چشنده مرگ است و مى‌آزمائيم شما را ببدى و نيكوئى (فقر و بيمارى و غنا و صحت) آزمودنى و بسوى ما باز گردانيده خواهيد شد (٣٥)