و چه بسيار در هم شكستيم از مردم شهرى كه بودند ستمكار و آفريديم پس از (هلاك كردن مردم) آن گروهى ديگر را (١١)
پس آن هنگام كه دريافتند عذاب ما را ناگاه ايشان از آن دهكده بشتاب مى‌گريختند (١٢)
(بديشان گفتند) نگريزيد و برگرديد بسوى نعمتهائى كه متنعم بوديد در آن و بسوى منزلهاى خود تا آنكه از شما سؤال كنند (١٣)
گفتند (از روى حسرت) اى واى بر ما بيشك ما بوديم ستمكار (١٤)
و پيوسته اين (كلمه واى بر ما) گفتارشان بود تا كه گردانيديم ايشان را مانند گياه درو شده در حاليكه خموش بودند (١٥)
و نيافريديم آسمان و زمين را و آنچه در ميان آنهاست ببازى (١٦)
و اگر مى‌خواستيم آنكه برگيريم چيزى را كه با آن بازى كنيم بيگمان برمى‌گرفتيم آنرا از نزد خود اگر بوديم كننده آن (١٧)
بلكه بيفكنيم حق را بر باطل پس فرو شكند آنرا و آن هنگام آن باطل نابود شود و شما راست عذاب شديد از آنچه وصف مى‌كنيد (١٨)
و تنها از آن خداست هر كه در آسمانها و زمين است و كسانى كه به پيشگاه اويند (چون فرشتگان و مقربان) سركشى نمى‌كنند از پرستش او و خسته نمى‌شوند آنان (١٩)
منزه مى‌سازند شب و روز (خدا را از هر چه لايق صفات او نيست) در حاليكه سست نمى‌شوند (٢٠)
آيا مشركان برگرفتند معبودانى از (اجزاى) زمين كه آنها (مردگان را) زنده مى‌كنند (٢١)
اگر بود در آسمان و زمين معبودانى جز خدا بيگمان هر دو تباه مى‌شدند پس منزه است خدائى كه پروردگار عرش است از آنچه وصف مى‌كنند (٢٢)
بازخواست نمى‌شوند از آنچه مى‌كند و همه خلايق بازخواست مى‌شوند (٢٣)
آيا برگرفتند بجز خدا معبودانى بگو بياريد دليل خود را (در اين گرفتن) اين قرآن ياد كردن آنانست كه با منند و ياد كردن آنانست كه پيش از من بودند بلكه بيشتر مشركان نمى‌دانند حق را و ايشان اعراض كننده‌اند (٢٤)