و باز نمى‌دارد ما را از آنكه بفرستيم معجزات را (كه كفار خواهان زنند) مگر آنكه تكذيب كردند آنها را پيشينيان و داديم بقوم ثمود ماده شتر را در حاليكه هويدا بود پس ستم كردند (بخويشتن) بكشتن آن و نفرستاديم معجزات را مگر براى ترسانيدن (از عذاب استيصال) (٥٩)
و بياد آر چون گفتيم كه پروردگارت احاطه (علمى) دارد بمردم و نگردانيديم آن خواب را كه نموديم بتو مگر براى آزمايش مردم و درخت لعنت شده در قرآن را نيز (مگر براى آزمايش مردم) و مى‌ترسانيم كافران را و آن بيم دادن نمى‌افزايد ايشان را مگر سركشى بزرگ را (٦٠)
و (ياد كن) زمانى را كه گفتيم بفرشتگان كه سجده كنيد آدم را (بعنوان احترام) پس فرشتگان سجده كردند مگر شيطان گفت آيا سجده كنم كسى را كه آفريدى از گل (٦١)
گفت ابليس (پروردگارا) خبر ده مرا از اين آدم كه فضيلت دادى بر من بعزتت سوگند اگر وا پس دارى (مرگ) مرا تا روز رستاخيز بى گمان لجام كنم نژاد وى را مگر اندكى (مخلصان) را (٦٢)
خدا گفت برو (دور شو) هر كه پيروى كند ترا از فرزندان آدم البته دوزخ كيفر شماست كيفرى تمام (٦٣)
و از جاى بجنبان هر كه را توانى از فرزندان آدم ببانگ (وسوسه) خود و برانگيزان برايشان (در وسوسه) سواران و پيادگان خود را و شركت كن با ايشان در مالها و فرزندانشان و (بوعده‌هاى دروغ) وعده بده ايشان را و وعده نمى‌دهد بديشان ابليس مگر بفريب (٦٤)
البته بندگان من نيست تو را بر (اغواى) ايشان تسلطى و بس است پروردگار تو (از لحاظ) و كيل بودن (٦٥)
پروردگارتان كسى است كه مى‌راند براى شما كشتى را در دريا تا بجوئيد از فضل او (روزى خود را) زيرا او پيوسته به شما مهربانست (٦٦)