پس بيگمان پروردگار تو آنان را كه گناه كردند بواسطه نادانى (و انديشه نكردن به سر انجام كار) پس بازگشتند از پس آن كار بد و بصلاح آوردند (كار خود را) البته پروردگار تو از پس توبه آمرزنده و مهربان است (١١٩)
براستى كه ابراهيم بود (قايم مقام) امتى فرمانبردار براى خدا از اديان باطله بدين حق گرائيده بود و او نبود از مشركان (١٢٠)
سپاسگزار بود نعمت خدا را خدا برگزيد او را (براى نبوت و رسالت) و رهبريش كرد براهى راست (١٢١)
و داديم او را در دنيا نيكوئى (عيش پسنديده) و البته او در آن سراى از شايستگان است (١٢٢)
سپس وحى كرديم بسوى تو (اى پيامبر) كه پيروى كن از آئين ابراهيم در حاليكه او از اديان باطله بدين حق گرائيده بود و نبود از مشركان (١٢٣)
بى‌گفتگو مقرر گشت (احترام) شنبه بر آنانكه اختلاف كردند (با پيغمبر خود) در باره آن و البته پروردگار تو داورى مى‌كند ميان ايشان روز رستاخيز در باره آن موضوعاتى كه پيوسته در آن اختلاف مى‌كردند (١٢٤)
(اى پيامبر مردم را) بخوان بسوى راه پروردگارت با حكمت (با دليلى كه حق را ثابت كند) و پندى نيكو و مباحثه كن با ايشان بطريقه‌اى كه آن نيكوتر است زيرا پروردگارت او داناتر است به آن كس كه گمراه شده از راه او (كه اسلام است) و او داناتر است براه يافتگان (١٢٥)
و اگر شكنجه مى‌دهيد (بعنوان مجازات) پس بمانند آنچه شكنجه ديده‌ايد بدان عقوبت كنيد و اگر صبر كنيد آن صبر بهتر است براى صابران (١٢٦)
و شكيبائى كن و نيست شكيبائى تو مگر بتوفيق خدا و اندوه مخور بر (اعراض) كافران و مباش در تنگدلى از نيرنگهائى كه مى‌زنند (١٢٧)
زيرا خدا با آنانست كه (از شرك و گناهان) پرهيز كرده‌اند و با آنانست كه نيكوكارند (١٢٨)