و بعزتم سوگند كه نيك مى‌دانيم كه كافران مى‌گويند فقط مى‌آموزد قرآن را به محمد (ص) آدمى لغت آنكه تعليم قرآن را نسبت مى‌دهند بدو غير فصيح است و اين قرآن (كه محمد آورده) لغت عربى روشن است (١٠٣)
بى‌شك آنانكه ايمان نمى‌آورند به آيت‌هاى خدا (و معجزات) راهنمائى نمى‌كند ايشان را خدا و براى ايشانست عذابى دردناك (١٠٤)
فقط برمى‌بافند دروغ را آنانكه نمى‌گروند به آيت‌هاى خدا و تنها آن گروه (كه افتراء مى‌زنند) دروغگويانند (١٠٥)
هر كه كافر شود بخدا از پس ايمان آوردنش (مرتد گردد) مگر كسى كه به ناخواه (بكفر) وادار شود در حاليكه دلش آرميده است بايمان و ليكن هر كسى كه بگشايد بكفر سينه (خود) را پس برايشان خشمى است از خداى و براى ايشان عذابى بزرگ است (١٠٦)
آن عذاب بسبب آنست كه ايشان برگزيدند زندگانى دنيا را بر (زندگانى) آخرت و ديگر بجهت آنست كه خدا راهنمائى نمى‌كند گروه كافران (و مرتدان) را (١٠٧)
آن گروه آنانند كه مهر نهاد خدا (بعنوان مجازات) بر دلهايشان و گوششان و ديدگانشان و تنها آن گروه (از جهان ديگر) بى‌خبرند (١٠٨)
و حقا كه تنها ايشان در سراى ديگر زيانكارند (چه سرمايه عمر ضايع كرده سودى بدست نياوردند) (١٠٩)
پس بيگمان پروردگار تو آنان را كه هجرت كردند (بسوى مدينه) از پس آنكه عذاب كشيده بودند پس جهاد كردند و صبر نمودند البته پروردگار تو از پس آن (آزارها كه ديدند) آمرزنده و مهربان است (١١٠)