آن درخت مى‌دهد ميوه خود را هر هنگامى بفرمان پروردگار خويش و بيان مى‌كند خدا اين مثلها را براى مردم تا اينكه ايشان (حقيقت ممثل را) دريابند (٢٥)
و مثل سخنى ناپاك (كلمه كفر) چون درختى ناپاك است كه بركنده شده ريشه آن از روى زمين (و در اعماق زمين ندويده) نيست آنرا هيچ آرامشى (٢٦)
ثابت مى‌دارد خدا آنانى را كه ايمان آوردند بواسطه گفتار ثابت (كه از ايشان دريافت و در ايمانشان ثابت قدم بودند) در زندگانى دنيا و آخرت و گمراه مى‌كند خدا ستمكاران را (بعنوان مجازات چه بسور اختيار از طريق فطرت منحرف شدند) و مى‌كند خدا آنچه مى‌خواهد (٢٧)
آيا ننگريستى بسوى آنانكه تبديل كردند (شكر) نعمت خداى را بناسپاسى و فرود آوردند گروه (پيروان) خود را بسراى نابودى (و خود را نيز) (٢٨)
(آن سراى نابودى) دوزخ است در حاليكه درآيند در آن و بد قرارگاهى است دوزخ (٢٩)
و قرار دادند براى خدا همتايانى تا گمراه كنند (مردم را) از راه خدا بگو (چند روزى) كامياب شويد كه بازگشت شما بسوى آتش دوزخ است (٣٠)
بگو به بندگان من كه گرويده‌اند بپاى دارند نماز را و انفاق كنند از آنچه روزى داده‌ايم بديشان نهان و آشكارا پيش از آنكه بيايد روزى كه نباشد سوداگرى در آن (كه تبهكار بدان جبران بدكارى خود كند) و نه دوستى (٣١)
خداست آنكه آفريد آسمانها و زمين را و فرود آورد از آسمان آبى (باران) را پس برون آورد به آن آب از انواع ميوه‌ها در حاليكه آن ميوه‌ها روزى شماست و مسخر گردانيد براى (بهره بردارى) شما كشتى‌ها تا بروند در دريا بفرمان او و رام كرد براى شما جويهاى آب را (٣٢)
و رام گردانيد براى شما مهر و ماه را در حاليكه در سير خود مسخرند و رام كرد براى شما شب و روز را (يكى براى آرامش و ديگرى براى تحصيل معاش) (٣٣)