اى گروه من بر آن ندارد شما را ستيزه كارى با من كه برسد به شما مانند آن عذابى كه رسيد به قوم نوح (از طوفان) يا قوم هود (از تند باد سخت سرد) يا قوم صالح (از زلزله) و نيستند قوم لوط (از نظر مكان و زمان) از شما دور (٨٩)
و آمرزش خواهيد از پروردگار خود (از پرستش بتان) برگرديد بسوى او زيرا پروردگار من مهربان و دوستدار (توبه كنندگان) است (٩٠)
گفتند اى شعيب نمى‌فهميم بسيارى از آنچه مى‌گوئى و بى‌ترديد ما مى‌بينيم ترا در ميان خود ناتوان و اگر نبود (احترام) قبيله تو بيگمان سنگسار مى‌كرديم ترا و نيستى تو پيش ما عزيز (كه عزتت مانع از سنگسار شود) (٩١)
شعيب گفت اى گروه من آيا عشيره من عزيزترند نزد شما از خدا و گرفته‌ايد (فرمان) خدا را پس سر خود فراموش شده البته پروردگار من به آنچه مى‌كنيد احاطه علمى دارد (٩٢)
و اى گروه من عمل كنيد بر تمكن خود كه من نيز عمل كننده‌ام (و متمكن در كار خود) بزودى بدانيد كسى را كه بيايد بدو عذابى كه رسوايش كند و آن كس را كه او دروغگو است و انتظار بريد (آنرا كه مى‌گويم) كه من نيز با شما انتظار برنده‌ام (٩٣)
و آنگه كه آمد فرمان ما (بعذابشان) برهانيديم شعيب و آنان را كه ايمان آورده بودند با او برحمتى از جانب خود و گرفت آنان را كه ستم كرده بودند آواز مهيب پس گشتند در سراهاى خود بروى در افتادگان و مردگان (٩٤)
گويا هرگز نبودند در آن ديار بدانيد كه دورى از رحمت براى مردم مدين است همانگونه كه دور شدند قوم ثمود (٩٥)
و بعزتم سوگند فرستاديم موسى را با آيت‌هاى خود (معجزات) و حجتى هويدا (٩٦)
بسوى فرعون و بزرگان قومش پس آن گروه (در كفر ورزيدن) پيروى كردند فرمان فرعون را و نبود كار (و فرمان) فرعون هدايت كننده (٩٧)