و (اى پيامبر) بخوان براى مردم (مكه) خبر نوح را آنگه كه گفت بگروه خويش اى گروه من اگر گران است بر شما اقامت من (يا قيام من بدعوت) و پند دادن من به علامتهاى خدا پس تنها بر خدا توكل كردم و شما تصميم بگيريد بكار (و حيله) خود با شريكان (پرستش) خويش و نباشد كارتان (كشتن و راندن من) بر شما اندوهى پس (آنچه تصميم گرفتيد) بگذرانيد در باره من و مهلت ندهيد مرا (٧١)
و اگر (از پذيرفتن دعوت من) روى بگردانيد نخواستم از شما هيچ مزدى نيست مزد من (براى اداى دعوت) مگر به عهده خدا و مأمور شده‌ام به آنكه باشم (احكام او را) از گردن نهادگان (٧٢)
تكذيب كردند نوح را پس برهانيديم او را با آنانكه با وى بودند در كشتى و قرار داديم كشتى نشينان را جانشينان و غرق كرديم آنان را كه تكذيب كردند نشانه‌هاى ما را (معجزات نوح را) پس بنگر چگونه بود سر انجام بيم شدگان (٧٣)
سپس برانگيختيم از پس قوم نوح فرستادگانى را بسوى قومشان پس آمدند آن پيمبران به سوى ايشان با معجزه‌هاى آشكار و نبودند كه ايمان آورند به آن چيزى كه تكذيب كرده بودند آنرا پيش از اين بدينسان مهر مى‌نهيم بر دلهاى تجاوزكاران (٧٤)
سپس برانگيختيم از پس اين پيمبران موسى و هارون را به سوى فرعون و بزرگان قوم وى با معجزه‌هاى آشكار خود پس گردنكشى كردند و بودند ايشان گروهى بزهكار (٧٥)
پس آن هنگام كه آمد بسويشان حق (معجزات) از جانب ما گفتند البته اين سحرى هويدا است (٧٦)
گفت موسى آيا مى‌گوئيد معجزه را (سحرى هويدا) آن هنگام كه آمد به شما آيا سحر است اين و رستگارى نيابند ساحران (٧٧)
فرعونيان گفتند آيا آمده‌اى به سوى ما تا برگردانى ما را از آئينى كه يافته‌ايم بر آن پدران خود را و تا باشد از آن شما دو تن بزرگى در اين (سر) زمين (مصر) و نيستم ما شما را تصديق كنندگان (٧٨)