اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد كارزار كنيد با آنانكه نزديك شمايند از كافران و بايد كافران بيابند در شما (نسبت بخود) درشتى را و بدانيد كه خدا همراه پرهيزكاران است (١٢٣)
و چون فرود آيد سوره‌اى برخى از منافقان (ببرخى ديگر) مى‌گويد كدام يك از شما را بيفزايدش اين سوره ايمان را و اما آنانكه گرويده‌اند آن سوره بيفزايد ايشان را ايمان و ايشان (بفرود آمدن قرآن) شادمان مى‌شوند (١٢٤)
و اما آنانكه در دلهايشان بيمارى (نفاق) است آن سوره بيفزايدشان شكى بر شك سابقشان مردند در حالى كه ايشان كافر بودند (١٢٥)
آيا منافقان نمى‌بينند كه مبتلا مى‌شوند در هر سالى يكبار يا دو بار (بانواع گرفتاريها) پس توبه نمى‌كنند (از نفاق) و نه ايشان پند مى‌گيرند (١٢٦)
و هرگاه فرود آيد سوره‌اى (از قرآن) بنگرند پاره‌اى از منافقان به پاره‌اى ديگر يعنى آيا مى‌بيند شما را كسى از مسلمانان سپس برمى‌گردند (از مجلس پيغمبر بروند) برگردانيد خدا دلهاى ايشان را بواسطه آنكه ايشان گروهى‌اند كه (كلام حق را) در نمى‌يابند (١٢٧)
بعزتم سوگند آمد بسويتان پيامبرى از جنس خودتان كه دشوار است بر او بهلاكت افتادن شما و حريص است بر (اسلام) شما به مؤمنان با رافت و مهربان است (١٢٨)
و اگر منافقان (از پذيرفتن اسلام) اعراض كردند بگو بس است مرا خدا نيست هيچ معبود بسزائى جز او تنها بر او توكل كردم (و كار خود را بخدا واگذاشتم) و او پروردگار عرش بزرگ است (١٢٩)